W swojej odezwie stwierdzała, że jej celem jest wyzwolenie się spod ekonomicznego, polityczno-narodowego i społecznego jarzma; wytworzenie natomiast, na podstawie solidarności społecznej, jak najodpowiedniejszych warunków dla wszechstronnego (fizycznego, umysłowego i moralnego) wszystkich rozwoju, a zarazem zapewnienie jak największej indywidualnej swobody, regulowanej li tylko solidarnością. Cel ten zamierzano osiągnąć: 1) Usuwając ekonomiczne wyzyskiwanie poprzez a) wspólną własność warsztatów pracy (ziemi, fabryk, narzędzi) i środków wytwarzania i b) współdzielczą pracę (...) 2) Znosząc polityczno-narodowy ucisk przez: a) samoistny byt narodowy w granicach dobrowolnego ciążenia i b) jak najrozleglejszy samorząd gmin i ziem, ograniczony li tylko ich solidarnością, 3) Wyzwalając się spod społecznej niewoli przez: a) zupełne zniesienie klas i przywilejów stanowych; b) zupełne równouprawnienie płci; c) zupełną swobodę wyznań. Dla Polski domagano się „samoistnego bytu narodowego w granicach dobrowolnego ciążenia”. SSLP uczestniczyło w międzynarodowym kongresie socjalistycznym w Chur w październiku 1881, jednak niebawem zaprzestało działalności.