W maju-czerwcu 1919 r. na czele Grupy Północnej Frontu Wschodniego (2 i 3 Armia) odbił z rąk białych Perm, a następnie Jekaterynburg. W sierpniu 1919 r.J.D. Smele, The "Russian"..., s. 137. mianowany dowódcą specjalnej grupy uderzeniowej i otrzymał rozkaz odbicia Carycyna, który – po wcześniejszej kilkumiesięcznej obronie – został zdobyty przez białych pod dowództwem Piotra Wrangla w czerwcu tego samego roku.
Na czele swoich 50-tysięcznych sił, jednych z najlepszych w całej Armii CzerwonejP. Kenez, Red Advance..., s. 44., rozpoczął 14 sierpnia marsz w kierunku Carycyna, zmuszając Wrangla do zarzucenia marszu na północ w ramach ofensywy moskiewskiej Sił Zbrojnych Południa Rosji i opuszczenia Kamyszyna. Wrangel wycofał się na przedmieścia Carycyna, gdzie skutecznie bronił się przed siłami Szorina, zadając im poważne stratyP. Kenez, Red Advance..., s. 43.. Po sześciu tygodniach walk były zdolne jedynie do pasywnej obrony. Zamiary przegrupowania i kontynuowania marszu na Carycyn ostatecznie udaremnił Szorinowi nieoczekiwany rajd kawalerii Konstantina Mamontowa na tyły Armii CzerwonejJ.D. Smele, The "Russian"..., s. 125.E. Mawdsley, Wojna..., s. 220..