Najdłuższy zachowany fragment ma wzdłuż osi 6 mm.

Oskórek członów pierścieniowanych jest umiarkowanie gruby jak na stawonoga z Rhynie, wykazuje makrorzeźbę w postaci delikatnej linii oddzielającej tylną część członu oraz mikrorzeźbę w postaci cienkich linii równoległych do wspomnianej wcześniej i biegnących przez całą szerokość członu. Na oskórku występują pory w trzech różnych rozmiarach widoczne w dużym powiększeniu, przy czym największe z nich obecne są tylko w tylnej części członu. Tylny brzeg każdego członu jest nieco kołnierzowato nabrzmiały i zaopatrzony w pojedynczy rząd dołków szczecinkowych, z których każdy otoczony był lekkim wyniesieniem oskórka. Większy człon holotypu był na spodniej stronie podzielony przez środek przerwą o dobrze zaznaczonych krawędziach bocznych. Człony te opisuje się jako czułkopodobne, zaś elementy paratypu AUGD 12319 jako prawdopodobne części odnóży (podomery), jednak ostateczna interpretacja nie jest możliwa. Według jednej z hipotez mogą to być fragmenty biczykopodobnych odnóży dewońskich pajęczaków, podobnych do tych opisanych jako Attercopus z dewońskich formacji w okolicach Gilboa w stanie Nowy Jork. Różnią się od nich jednak ustawieniem dołków szczecinkowych w pojedynczym rzędzie.