Rozporządzenie Ministra Środowiskaz dnia 22 lipca 2019 r.w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Babiogórskiego Parku Narodowego 1)Minister Środowiska kieruje działem administracji rządowej - środowisko, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Środowiska (Dz. U. poz. 96). Spis treści Treść rozporządzenia Załącznik - Plan ochrony dla Babiogórskiego Parku Narodowego, obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja Babiogórska (kod obszaru: PLH120001) oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Babia Góra (kod obszaru: PLB120011) w części pokrywającej się z obszarem Babiogórskiego Parku Narodowego Rozdział 1 - CELE OCHRONY PRZYRODY ORAZ WSKAZANIE PRZYRODNICZYCH I SPOŁECZNYCH UWARUNKOWAŃ ICH REALIZACJI Rozdział 2 - OPIS GRANIC - OBSZARU NATURA 2000 OSTOJA BABIOGÓRSKA ORAZ OBSZARU NATURA 2000 BABIA GÓRA W CZĘŚCI POKRYWAJĄCEJ SIĘ Z OBSZAREM PARKU Rozdział 3 - IDENTYFIKACJA ORAZ OKREŚLENIE SPOSOBÓW ELIMINACJI LUB OGRANICZANIA ISTNIEJĄCYCH I POTENCJALNYCH ZAGROŻEŃ WEWNĘTRZNYCH I ZEWNĘTRZNYCH ORAZ ICH SKUTKÓW DLA OBSZARU PARKU, W TYM IDENTYFIKACJA ISTNIEJĄCYCH I POTENCJALNYCH ZAGROŻEŃ DLA ZACHOWANIA WŁAŚCIWEGO STANU OCHRONY SIEDLISK PRZYRODNICZYCH ORAZ GATUNKÓW ROŚLIN I ZWIERZĄT I ICH SIEDLISK DLA OBSZARU NATURA 2000 OSTOJA BABIOGÓRSKA I OBSZARU NATURA 2000 BABIA GÓRA W CZĘŚCI POKRYWAJĄCEJ SIĘ Z OBSZAREM PARKU Rozdział 4 - OKREŚLENIE WARUNKÓW UTRZYMANIA LUB ODTWORZENIA WŁAŚCIWEGO STANU OCHRONY PRZEDMIOTÓW OCHRONY OBSZARU NATURA 2000 OSTOJA BABIOGÓRSKA I OBSZARU NATURA 2000 BABIA GÓRA W CZĘŚCI POKRYWAJĄCEJ SIĘ Z OBSZAREM PARKU, ZACHOWANIA INTEGRALNOŚCI TYCH OBSZARÓW ORAZ SPÓJNOŚCI SIECI OBSZARÓW NATURA 2000 Rozdział 5 - WSKAŹNIKI WŁAŚCIWEGO STANU OCHRONY SIEDLISK PRZYRODNICZYCH LUB GATUNKÓW ROŚLIN I ZWIERZĄT I ICH SIEDLISK, BĘDĄCYCH PRZEDMIOTAMI OCHRONY OBSZARU NATURA 2000 OSTOJA BABIOGÓRSKA I OBSZARU NATURA 2000 BABIA GÓRA W CZĘŚCI POKRYWAJĄCEJ SIĘ Z OBSZAREM PARKU Rozdział 6 - OBSZARY OCHRONY ŚCISŁEJ, CZYNNEJ I KRAJOBRAZOWEJ Rozdział 7 - WSKAZANIE DZIAŁAŃ OCHRONNYCH NA OBSZARACH OCHRONY ŚCISŁEJ, CZYNNEJ I KRAJOBRAZOWEJ, Z PODANIEM RODZAJU, ZAKRESU I LOKALIZACJI TYCH DZIAŁAŃ ORAZ OKREŚLENIE DZIAŁAŃ OCHRONNYCH DLA UTRZYMANIA LUB ODTWORZENIA WŁAŚCIWEGO STANU OCHRONY PRZEDMIOTÓW OCHRONY NA OBSZARZE NATURA 2000 OSTOJA BABIOGÓRSKA I OBSZARZE NATURA 2000 BABIA GÓRA W CZĘŚCI POKRYWAJĄCEJ SIĘ Z OBSZAREM PARKU ZE WSKAZANIEM PODMIOTÓW ODPOWIEDZIALNYCH ZA ICH REALIZACJĘ Rozdział 8 - OKREŚLENIE SPOSOBÓW MONITORINGU REALIZACJI ZADAŃ OCHRONNYCH ORAZ ICH SKUTKÓW Rozdział 9 - OBSZARY I MIEJSCA UDOSTĘPNIANE DLA CELÓW NAUKOWYCH, EDUKACYJNYCH I TURYSTYCZNYCH ORAZ OKREŚLENIE SPOSOBÓW ICH UDOSTĘPNIANIA Rozdział 10 - WSKAZANIE MIEJSC, W KTÓRYCH MOŻE BYĆ PROWADZONA DZIAŁALNOŚĆ WYTWÓRCZA, HANDLOWA I ROLNICZA9) Rozdział 11 - USTALENIA DO STUDIÓW UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO GMIN, MIEJSCOWYCH PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO WOJEWÓDZTWA MAŁOPOLSKIEGO I PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO DOTYCZĄCE ELIMINACJI LUB OGRANICZANIA ZAGROŻEŃ WEWNĘTRZNYCH I ZEWNĘTRZNYCH Treść rozporządzenia Na podstawie art. 19 ust. 5 w związku z art. 20 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, 2244 i 2340 oraz z 2019 r. poz. 1696) zarządza się, co następuje: § 1. Ustanawia się plan ochrony dla Babiogórskiego Parku Narodowego, który staje się planem ochrony dla obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja Babiogórska (kod obszaru: PLH1200012)Kod obszaru został określony zgodnie z decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2019/17 z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie przyjęcia dwunastego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny (notyfikowaną jako dokument nr C(2018) 8527) (Dz. Urz. UE L 7 z 09.01.2019, str. 28).) oraz planem ochrony dla obszaru specjalnej ochrony ptaków Babia Góra (kod obszaru: PLB1200113)Kod obszaru został określony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. poz. 133 i 358, z 2012 r. poz. 358, z 2017 r. poz. 1416 oraz z 2018 r. poz. 1789).), w części pokrywającej się z obszarem Babiogórskiego Parku Narodowego, stanowiący załącznik do rozporządzenia. § 2. Do projektów: 1) studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, 2) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, 3) planu zagospodarowania przestrzennego województwa małopolskiego, 4) planu zagospodarowania przestrzennego województwa śląskiego - uzgodnionych z dyrektorem Babiogórskiego Parku Narodowego, przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, nie stosuje się ustaleń do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planu zagospodarowania przestrzennego województwa małopolskiego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa śląskiego, dotyczących eliminacji lub ograniczania zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych ujętych w rozdziale 11 załącznika do rozporządzenia. § 3. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 1) Minister Środowiska kieruje działem administracji rządowej - środowisko, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Środowiska (Dz. U. poz. 96). 2) Kod obszaru został określony zgodnie z decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2019/17 z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie przyjęcia dwunastego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny (notyfikowaną jako dokument nr C(2018) 8527) (Dz. Urz. UE L 7 z 09.01.2019, str. 28). 3) Kod obszaru został określony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. poz. 133 i 358, z 2012 r. poz. 358, z 2017 r. poz. 1416 oraz z 2018 r. poz. 1789). Załącznik - Plan ochrony dla Babiogórskiego Parku Narodowego, obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja Babiogórska (kod obszaru: PLH120001) oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Babia Góra (kod obszaru: PLB120011) w części pokrywającej się z obszarem Babiogórskiego Parku Narodowego Rozdział 1 CELE OCHRONY PRZYRODY ORAZ WSKAZANIE PRZYRODNICZYCH I SPOŁECZNYCH UWARUNKOWAŃ ICH REALIZACJI 1. Cele ochrony przyrody Celem ochrony przyrody Babiogórskiego Parku Narodowego, zwanego dalej „Parkiem”, jest zachowanie unikatowych górskich ekosystemów z ich naturalną różnorodnością biologiczną, z kształtującymi je naturalnymi procesami przyrodniczymi oraz przywracanie właściwego stanu zniekształconym siedliskom przyrodniczym, siedliskom roślin, siedliskom zwierząt i siedliskom grzybów, zachowanie walorów krajobrazowych i kulturowych, a także kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody. Priorytetem działań ochronnych Parku jest ochrona zwartego kompleksu silnie zróżnicowanych ekosystemów o bardzo wyraźnym strefowym układzie związanym z wysokością nad poziomem morza (n.p.m.) cechujących się wysokim stopniem naturalności oraz ciągłością przestrzenną i czasową zachodzących naturalnych procesów przyrodniczych. Celem ochrony jest również prowadzenie badań naukowych, inwentaryzacji przyrodniczej i monitoringu służących wzbogaceniu wiedzy i wypracowaniu skutecznych metod ochrony przyrody oraz właściwemu udostępnianiu obszaru Parku do celów naukowych, edukacyjnych, turystycznych, rekreacyjnych i sportowych na zasadach niewpływających negatywnie na jego przyrodę. 1.1. Celem ochrony przyrody nieożywionej jest: 1) zapewnienie naturalnego przebiegu procesów przyrodniczych warunkujących piętrowość rzeźby terenu, zróżnicowanie form terenu (formy osuwiskowe, peryglacjalne, niwalne i glacjalne) oraz unikatowe w Beskidach typy gleb i cechy hydrograficzne (piętra hydrograficzne, duża liczba źródeł i jeziorek osuwiskowych) na obszarze ochrony ścisłej; 2) ochrona przed erozją gleby pozbawionej roślinności na skutek działania czynników antropogenicznych; 3) ochrona gleby, wody i powietrza przed zanieczyszczeniami; 4) ochrona wód powierzchniowych (źródeł, potoków, jeziorek osuwiskowych i obszarów podmokłych) oraz wód podziemnych przed wpływami antropogenicznymi; 5) ochrona naturalnego charakteru źródlisk i pojedynczych źródeł. 1.2. Celem ochrony ekosystemów leśnych jest: 1) zapewnienie naturalnego przebiegu procesów przyrodniczych oraz utrzymanie naturalnej różnorodności biologicznej na obszarze ochrony ścisłej; 2) wspomaganie naturalnej regeneracji ekosystemów z uwzględnieniem potrzeb ochrony siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin, zwierząt i grzybów, oraz ich siedlisk na obszarze ochrony czynnej; 3) utrzymanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony zniekształconych ekosystemów, w tym siedlisk przyrodniczych: 91101) kwaśne buczyny (Luzulo-Fagetum), 91301) żyzne buczyny (Dentario glandulosae Fagenion, Galio odorati-Fagenion), 91D01) bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi Pinetum, Pino mugo-Sphagnetum, Sphagno girgensohnii-Piceetum) i brzozowo-sosnowe bagienne lasy borealne, 91E01) łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae) i olsy źródliskowe, 91401) górskie jaworzyny ziołoroślowe (Aceri Fagetum), 91801),2) jaworzyny i lasy klonowo-lipowe na stokach i zboczach (Tilio plathyphyllis-Acerion pseudoplatani), 94101) górskie bory świerkowe (Piceion abietis, część - zbiorowiska górskie) na obszarze ochrony czynnej. 1.3. Celem ochrony lądowych ekosystemów nieleśnych jest: 1) zapewnienie naturalnego przebiegu procesów przyrodniczych i kształtowania się różnorodności biologicznej na obszarze ochrony ścisłej, w tym siedlisk przyrodniczych: 40601) wysokogórskie borówczyska bażynowe (Empetro-Vaccinietum), 40701) zarośla kosodrzewiny (Pinetum mugo), 40801) subalpejskie zarośla wierzby lapońskiej lub śląskiej (Salicetum lapponum, Salicetum silesiacae), 61501) wysokogórskie murawy acydofilne (Juncion trifidi) i bezwapienne wyleżyska śnieżne (Salicion herbaceae), 61701) nawapienne murawy wysokogórskie (Seslerion tatrae) i wyleżyska śnieżne (Arabidion coeruleae), 64301) ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium), 81101) piargi i gołoborza krzemianowe, 83101) jaskinie nieudostępnione do zwiedzania; 2) odtwarzanie i utrzymanie półnaturalnych zbiorowisk łąkowych i zwiększanie ich różnorodności biologicznej, w tym właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych: 65201) górskie łąki konietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion), 72301) górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk, 71401) torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z Scheuchzerio-Caricetea). 1.4. Celem ochrony ekosystemów wodnych jest: 1) zapewnienie naturalnego przebiegu procesów przyrodniczych w ekosystemach wodnych; 2) utrzymanie i poprawa retencji oraz czystości wód; 3) zachowanie siedlisk występowania organizmów wodnych oraz siedlisk wilgotnych i bagiennych związanych z ekosystemami wodnymi; 4) ochrona przed zanieczyszczeniami pochodzenia antropogenicznego; 5) ochrona źródeł mineralnych na orawskich podnóżach Babiej Góry. 1.5. Celem ochrony gatunków roślin, grzybów i ich siedlisk jest: 1) zachowanie lub przywrócenie naturalnego zróżnicowania genetycznego, gatunkowego oraz siedliskowego (w tym: mikrosiedlisk lasów naturalnych, siedlisk wodnych, podmokłych, ekotonowych); 2) zachowanie siedlisk półnaturalnych zbiorowisk nieleśnych i związanych z nimi zespołów roślinnych; 3) utrzymanie gatunków roślin rzadkich i zagrożonych oraz unikatowych lokalnych populacji gatunków o dużej randze florystycznej; 4) zapobieganie ekspansji gatunków obcych oraz ich wyeliminowanie lub maksymalne ograniczenie występowania na terenie Parku; 5) odtwarzanie i utrzymanie populacji gatunków i ich siedlisk, będących przedmiotami ochrony Natura 2000 we właściwym stanie ochrony, dotyczy to następujących gatunków: 13861) bezlist okrywowy (Buxbaumia viridis), 41091) tojad morawski (Aconitum firmum moravicum), 41161) tocja karpacka (Tozzia carpathica). 1.6. Celem ochrony gatunków zwierząt i ich siedlisk jest: 1) zachowanie lub przywrócenie zróżnicowania genetycznego, gatunkowego i siedliskowego; 2) zachowanie zespołów zwierzęcych i związanych z nimi siedlisk (mikrosiedlisk), półnaturalnych zbiorowisk nieleśnych; 3) zapobieganie ekspansji gatunków obcych oraz ich wyeliminowanie lub maksymalne ograniczenie występowania na terenie Parku; 4) utrzymanie gatunków rzadkich i zagrożonych oraz unikatowych lokalnych populacji gatunków o dużej randze faunistycznej; 5) ograniczanie niekorzystnych zjawisk spowodowanych przegęszczeniem populacji niektórych gatunków; 6) utrzymanie lub odtwarzanie właściwego stanu ochrony gatunków będących przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000: 40141) biegacz urozmaicony (Carabus variolosus), 40241),2) sichrawa karpacka (Pseudogaurotina excellens), 11931) kumak górski (Bombina variegata), 20011) traszka karpacka (Triturus montandoni), 13521),2) wilk (Canis lupus), 13541),2) niedźwiedź brunatny (Ursus arctos); A1083) głuszec (Tetrao urogallus), A2173) sóweczka (Glaucidium passerinum), A2233) włochatka (Aegolius funereus), A2393) dzięcioł białogrzbiety (Dendrocopos leucotos), A2413) dzięcioł trójpalczasty (Picoides tridactylus), A2593) siwerniak (Anthus spinoletta), A2673) płochacz halny (Prunella collaris), A2823) drozd obrożny (Turdus torquatus); 7) utrzymanie właściwego stanu ochrony następujących gatunków będących przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000: 13611) ryś (Lynx lynx), A2613) pliszka górska (Motacilla cinerea), A2643) pluszcz (Cinclus cinclus); 8) rozpoznanie stanu zachowania gatunków i ich siedlisk: 40261) zagłębek bruzdkowany (Rhysodes sulcatus), 26121),2) darniówka tatrzańska (Microtus tatricus), w przypadku stwierdzenia występowania osobników odtworzenie lub utrzymanie właściwego stanu ochrony wymienionych gatunków. 1.7. Celem ochrony krajobrazu jest: 1) zachowanie walorów widokowych i estetycznych mających źródło w naturalnym przebiegu procesów przyrodniczych; 2) zachowanie istniejącej mozaiki lasów i obszarów nieleśnych; 3) kształtowanie i zachowanie lokalnego krajobrazu kulturowego. 1.8. Celem ochrony wartości kulturowych jest zachowanie, uwidocznienie i eksponowanie elementów dziedzictwa kulturowego wraz z ich otoczeniem, w szczególności: 1) zachowanie harmonii krajobrazu przyrodniczego i kulturowego; 2) kształtowanie i zachowanie elementów zagospodarowania terenu Parku w sposób harmonizujący z lokalnymi walorami przyrodniczymi, kulturowymi i widokowymi; 3) zachowanie istniejących na terenie Parku obiektów o znaczeniu historycznym; 4) kultywowanie i propagowanie zanikających wartości kulturowych, w szczególności języka, muzyki, obrzędów. 2. Przyrodnicze uwarunkowania realizacji celów ochrony przyrody 2.1. Budowa geologiczna Głównym elementem budowy masywu Babiej Góry jest synklina Babiej Góry, będąca szeroką strefą łęku wypełnionego przez piaskowce magurskie. Północne skrzydło synkliny ma budowę regularną, południowe skrzydło jest silnie zaburzone i obalone (odwrócenie warstw skalnych). Synklinie Babiej Góry od północy i południa towarzyszą struktury fałdowe. Widoczna miąższość grzbietotwórczych piaskowców magurskich wypełniających synklinę Babiej Góry osiąga 700 m. Masyw Babiej Góry jest pocięty uskokami, wzdłuż których obszar został podniesiony wyżej aniżeli sąsiednie pasma górskie zbudowane z piaskowców magurskich. Zaznacza się różnica między rzeźbą osuwiskową północnego i południowego stoku Babiej Góry, polegająca między innymi na głębszym spękaniu podłoża na stoku północnym i większej miąższości koluwiów blokowych i rumoszowych na tym stoku. Stoki i podnóża Babiej Góry są pokryte grubą warstwą utworów wieku czwartorzędowego, do których zalicza się gołoborza, blokowe, rumoszowe lub gliniaste koluwia, żwiry rzeczne plejstoceńskie i holoceńskie. Lokalnie na spłaszczeniach lub w zagłębieniach stokowych (formy osuwiskowe) występują holoceńskie torfy i mułki torfowe. Pomimo zachowanych śladów podcięć glacjalnych w górnych partiach północnego stoku masywu trudno jednoznacznie zidentyfikować występowanie pozostałości po morenach, które uległy osunięciu prawdopodobnie jeszcze u schyłku ostatniego zlodowacenia. Cenne obiekty przyrody nieożywionej występujące na obszarze Parku Lp. Obiekt Położenie obiektu w masywie Babiej Góry Liczba lub częstość występowania obiektów 1. Ostańce mrozowe (tumpy) Wierzchowina grzbietowa 7 2. Ter asy krioplanacyjne Wierzchowina grzbietowa, górna część stoków południowych 54 3. Skałki rezydualne w formie ambon (piaskowiec magurski) W obrębie klifów mrozowych, głównie wzdłuż północnego obrzeżenia teras krioplanacyjnych Liczne 4. Teraski girlandowe Północne obrzeża najwyżej położonych teras krioplanacyjnych 4 obszary 5. Struktury mrozowej segregacji gruntu Najwyżej położone terasy krioplanacyjne 2 obszary 6. Gołoborza czynne z wstęgami i jęzorami gruzowymi (babiogórskie „morze głazów”), litosole i regosole Obszar podszczytowy 1 zwarty obszar 7. Strefa rozluźnienia tektonicznego (głębokie spękania masywu skalnego), rowy osuwiskowe, ścianki skalne, blokowiska, litosole, regosole Górna część stoków południowych -„Kuchynia” i „Wolarnia” Co najmniej 5 obszarów z rowami osuwiskowymi 8. Zer wy i nisze osuwiskowe ze ściankami skalnymi, ściany skalne obrywowe (piaskowiec magurski), miąższe pokrywy blokowych koluwiów Górna część stoków północnych masywu Babiej Góry w sąsiedztwie wierzchowiny grzbietowej -Przełęcz Brona, Kościółki, rejon Kępy i Sokolicy Liczne 9. Osuwiska ześlizgowe (nisze i wały koluwialne) Górna część stoków południowych Liczne 10. Żleby i towarzyszące stożki usypiskowe Górna część stoków północnych, w tym Żleb Piarżysty, Żleb Poszukiwaczy Skarbów, żleby w rejonie Urwiska 28 11. Rynna korazyjna przemodelowana niwalnie i glacjalnie Urwiste, północne stoki pod Diablakiem - Szeroki Żleb 1 12. Glacjalne podcięcia stoków (przemodelowane przez lodowce stokowe nisze osuwiskowe i rynny korazyjne) i towarzyszące im moreny zsypiskowe (przemodelowane przez ruchy osuwiskowe oraz spływy gruzowe) Górna część północnych stoków w rejonie Diablaka - duży kocioł między Kościółkami i Diablakiem, dolna część Szerokiego Żlebu, Urwisko 3 13. Najmłodsze osuwiska, w większości pokrywowe, o ustalonym czasie powstania (XIX-XX w.). Dobrze wykształcona sekwencja mikroform Stoki północne - Urwane, Cylowa Zerwa, osuwisko pod Diablakiem 3 14. Jeziorka osuwiskowe stałe Stoki północne i południowe - Mokry Stawek, Marków Stawek, Zimny Stawek, Orawski Duży Stawek 4 15. Jeziorka osuwiskowe okresowe Stoki północne i południowe - Suchy Stawek, Izdebczyski Stawek, Mułowy Stawek 3 2.2. Klimat O wyjątkowym charakterze klimatu masywu Babiej Góry świadczy kontrast stosunków cyrkulacyjnych, radiacyjnych, opadowych, termicznych i bioklimatycznych między stokami północnymi i południowymi. Stoki południowe Babiej Góry opadają w kierunku Kotliny Orawskiej posiadającej silnie zaznaczony kontynentalizm termiczny i pluwialny, z kolei stoki północne opadające do doliny Skawicy otwartej na napływ mas powietrza z północy cechują się bardziej oceanicznym klimatem. Znajduje to wyraz w piętrowym układzie stosunków klimatycznych i bioklimatycznych na obu stokach masywu i na jego przedpolu. Stoki północne i południowe Babiej Góry różnią się na tych samych wysokościach n.p.m. warunkami bioklimatycznymi. Południowe stoki masywu o korzystnych warunkach nasłonecznienia cechuje bioklimat silnie bodźcowy, natomiast stoki północne o mniej korzystnym układzie stosunków radiacyjnych cechują się już umiarkowanie bodźcowym bioklimatem. Znaczne deniwelacje na obszarze masywu Babiej Góry sprzyjają występowaniu na niewielkiej przestrzeni znacznych różnic w wartościach poszczególnych elementów klimatu. Na obszarze Parku wydzielono p