trucować ()
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) postępować przekornie, gniewać się lub robić na złość, okazując zwykle zbytnią pewność siebie
(1.1) Ten nejwyższy pon z rusyje sie nazywo bornstein, a teraz go wołają trucki, bo snoci bardzo umie trucować i spurować, je to snoci socyalista sto razy gorszy niż adler abo daszyński, drugi taki fusocz to je jofe i wszyscy inszy to żydzio-socyaliści. (1.1) Juzek obiecoł mi, że dzisio wieczór przijdzie ku mie, ale nieprziszoł. Jo mu ale wyśpiwóm godzinki!… A jeszcze zacznym mu trucować! Niech wiy najduch, że my dziołchy tesz mómy swoi za uszami! (1.1) — […] nas usz tam nie rachujcze. // — Na cósz tak? // — Widzisz baby mi trucujom. (1.1) — A jak nie wykludzę [koni], to co? — zapytał drwiąco Paweł […]. // — Jędrys, Maryna! — krzyknął przerażony pasterz. — A dyć nie trucujecie, bo was gazda zagłobią!
(1.1) trucować + (komu?)
(1.1)
truc
→ robić na przekór, sprzeciwiać się; ( ) → robić na przekór, dąsać się