baraban ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) taraban — wielki bęben pochodzenia tureckiego, używany w dawnych formacjach wojskowych; (1.2) Hasło: „baraban” w: Teresa Gołębiowska, Anna Krawczyk, Anna Kuziorowa, Barbara Michalska, Wanda Morozowa, Anna Niezabitowska, Joanna Okoniowa, Wanda Palowska-Kohutek, Barbara Reczkowa, Stanisława Reichanowa, Lidia Trześniowska, Kazimierz Woźniak, Wiktoria Wójcicka, Słownik gwar polskich, t. I, z. 3 (Bałachwasta–Bąga), pod red. Mieczysława Karasia i Jerzego Reichana, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1982, , s. 368–369.Jan Basara, „Nazwy sieczkarni i jej części w gwarach polskich” w: Studia dialektologiczne, t. I (seria „Prace Instytutu Języka Polskiego”, nr 97), pod red. Bogusława Dunaja i Jerzego Reichana, Kraków: Instytut Języka Polskiego PAN (Drukarnia Kurii Prowincjonalnej X.X. Pijarów), 1996, , s. 248–251., bęben (1.3) walcowaty element maszyn rolniczych, pełniący funkcję łożyska dla noży w sieczkarni lub obudowy silnika w młockarniHasło: „baraban” w: Jan Bolesław Ożóg, „Słownik gwary wsi Nienadówka i okolicy w Rzeszowskiem” w: Studia historycznojęzykowe i dialektologiczne (seria „Prace Instytutu Języka Polskiego”, nr 78), pod red. Mariana Kucały i Jerzego Reichana, Kraków: Instytut Języka Polskiego PAN, 1992, , s. 183. (1.4) żelazna sztaba lub inny przedmiot uderzany w celu wydobycia dźwięku, pełniący funkcję zastępczą dla dzwonu (1.5) jedwabna siatka używana do wyrobu sit aptecznych przeznaczonych do przesiewania pudru (1.6) dziecięca grzechotka wykonana z wysuszonego pęcherza zwierzęcego wypełnionego grochemHasło: „Pęcherz III 106” w: Piotr Cetra, Maria Czurak, Kazimiera Karabowicz, Irena Maryniakowa, Danuta Roszko, Atlas gwar wschodniosłowiańskich Białostocczyzny, t. V, Leksyka 1 (seria „Prace Slawistyczne”, nr 102), pod red. Ireny Maryniakowej, Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy (SOW) przy Instytucie Slawistyki PAN, 1995, , s. 176.Hasło: „Grzechotka XIII 27” w: Piotr Cetra, Maria Czurak, Kazimiera Karabowicz, Irena Maryniakowa, Danuta Roszko, Atlas gwar wschodniosłowiańskich Białostocczyzny, t. VI, Leksyka 2 (seria „Prace Slawistyczne”, nr 104), pod red. Ireny Maryniakowej, Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy (SOW) przy Instytucie Slawistyki PAN, 1996, , s. 52–53.
(1.1)
(1.2) Przy głębokich dźwiękach wielkiego barabanu śpiewali liczącą setki zwrotek pieśń „Witaj, Matko uwielbiona”.
barabanszczyk , barabąszczyk , barabanista barabanić , zabarabanić
() / () <
(1.1) (1.2)