dwójnik ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) element elektryczny posiadający jedną parę zacisków, za pomocą których może być łączony z układem; (1.2) cienki arkusz metalu wytwarzany przez sklepywanie razem płatów złota i srebra (1.3)
(1.1, 1.3) (1.2)
(1.1) Rezystor […] jest dwójnikiem pasywnym, któremu przypisujemy jedną tylko właściwość, a zatem traktujemy go jako element idealny. (1.2) Dwójnik ma zawsze nieco bledszy i chłodniejszy odcień w porównaniu z płatkami czystego złotaMaria Pokorná, O technice ikonopisania, „Spotkania z zabytkami” 7-8 (329-330) XXXVIII, Warszawa 2014, s. 52.. (1.3) […] z hodowli żelatynowej otrzymują się wyłącznie dwójniki, bardzo do gonokoków podobneAleksander Żurakowski, Bakterie wody wodociągowej w Warszawie, „Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” 94, Warszawa 1898, s. 911..
(1.1) dwójnik aktywny / pasywny / liniowy / nieliniowy
(1.1) jednowrotnik
(1.3)