konetabl ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) w średniowiecznej i renesansowej Francji: tytuł naczelnego wodza królewskich wojsk; (1.2) człowiek z tytułem konetabla (1.1)
(1.1) , (1.2)
(1.2) Celem Henryka było Calais, główna angielska baza na kontynencie. Droga była jednak daleka, a do Henryka dochodziły wieści o marszu potężnej armii francuskiej pod wodzą konetabla Karola d’Albret (…)
(1.1) tytuł (1.2) wódz
nie mylić z: konstabl
angielski: (1.1) constable; (1.2) constable francuski: (1.1) connétable ; (1.2) connétable