turkotać ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) wydawać niski, przerywany dźwięk, który powstaje przy uderzaniu twardych przedmiotów o powierzchnię lub o siebie nawzajem
(1.1) lub
(1.1) Bez przerwy dzień i noc jeździły tam małe żelazne wagoniki, turkocąc i zgrzytając, a przed oknami sterczał cienki blaszany dymiący komin.
(1.1) klekotać, stukotać, terkotać; tarkotać
turkot doturkotać , odturkotać , poturkotać , rozturkotać , zaturkotać turkotliwy