Swiãtowit ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna (1.1) Świętowit
(1.1)
(1.1) Mieszkańcowie tëch zemiów bëlë bògati, zajimelë sã żeglowanim, hańdlarstwã, a nawetka mòrsczim rabùsznictwã, tczëlë Jarowita, Swiãtowita i jinëch bogów. → Mieszkańcy tych ziem byli bogaci, zajmowali się żeglowaniem, handlem, a nawet piractwem, czcili Jarowita, Świętowita i innych bogów. (1.1) Swaróg panowôł nad swiatã, Swiãtowit i Swiãtosława / Redosc szła òd gór do mòrza i òd Łabe jaż do Òdrë. → Swaróg panował nad światem, Świętowit i Świętosława / Radość szła od gór do morza i od Łaby aż do Odry.
swicenié / swiãcenié , swiãto , swiãtokrôdca , swiãtoszk , swiãtoszka , swiãtosc swicëc / swiãcëc swicony / swiãcony, swiãtojańsczi, swiãtoblëwi swiãto, swiãtno
prawdopodobnie kalka , dalej sztuczne zapożyczenie i transkrypcja , ze , które składa się ze kontynuantów → święty + -o- + -vitъ (przyrostek o niejasnym znaczeniu)