granatnik ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) indywidualna lub zespołowa, gładkolufowa broń palna, służąca do wystrzeliwania granatów na niewielką odległośćWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 104.; (1.2) rodzaj długolufowej haubicy strzelającej granatami, używanej w XVIII–XIX wieku w artylerii polowej i oblężniczejWłodzimierz Kwaśniewicz, 1000 słów o dawnej broni palnej, Wydawnictwo MON, Warszawa 1987, ISBN 83-11-07350-3, s. 61. (1.3) krótka strzelba o mocno rozszerzonej lufie do miotania niewielkich granatów przez piechotę w XVII–XVIII wieku
(1.1-3)
(1.1) Na trzeciorzędne odcinki posyła się trzeciorzędne oddziały, wyposażone w zdezelowane samochody, rakietnice jako substytut radiostacji i butelki z benzyną w zastępstwie granatników.
(1.1) granatnik automatyczny / jednostrzałowy / przeciwpancerny / rewolwerowy / nasadkowy / podwieszany
(1.2) jednoróg
granat , granatek , granatka granatowy
angielski: (1.1) grenade launcher baskijski: (1.1) granada-jaurtigailu białoruski: (1.1) гранатамёт bułgarski: (1.1) гранатохвъргачка czeski: (1.1) granátomet estoński: (1.1) granaadiheitja francuski: (1.1) lance-grenade hiszpański: (1.1) lanzagranadas litewski: (1.1) granatsvaidis niemiecki: (1.1) Granatwerfer rosyjski: (1.1) гранатомёт słowacki: (1.1) granátomet szwedzki: (1.1) granatkastare ukraiński: (1.1) гранатоме́т węgierski: (1.1) gránátvető włoski: (1.1) lanciagranate