niespokojniczek ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) , od niespokojnik
(2.1) niespokojniczka
(1.1)
(1.1) Co najmniej od 1607 r. (nie wcześniej niż w 1604), ministrem w Wyszynie był Andrzej Vitalis, „człowiek dziwacznych humorów. Niespokojniczek, z bracią zawsze alterkacyje miewał. Braci starszej kłopoty zadawał”. Kłopoty te polegały między innymi na tym, że seniorowie musieli łagodzić nieporozumienia między nim a patronemJolanta Dworzaczkowa, Z dziejów braci czeskich w Polsce.
niespokojność , niespokojenie , niespokojnik , niespokojnicki , niespokojnica , niespokojniczka , niespokojnicka , nieuspokojenie , nieuspokajanie , niezaspokojenie , niezaspokajanie , uniespokojenie niespokoić , uniespokoić niespokojny niespokojnie
(1.1)
(1.1) rosyjski: (1.1) гомоза, гомоюнъ, блажной