kordelas ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) długi, prosty, obosieczny nóż z masywną rękojeścią, służący dawniej do dobijania postrzelonej grubej zwierzynyMarek P. Krzemień, 1000 słów o łowiectwie, Wydawnictwo MON, Warszawa 1986, s. 73, ISBN 83-11-07260-4.; (1.2) broń boczna o jednosiecznej głowni, używana od XV wieku przez piechotęWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 143., także na okrętach
(1.1-2)
(1.1) Gdy myśliwcy przypadli na strzał chyżo, ażeby rozjuszoną bestię dobić kordelasami, leżała już brocząc krwią ziemięJózef Ignacy Kraszewski, Brühl, tom 1, rozdz. I.. (1.2) Janczarowie stanowili rodzaj gwardyi i milicyi sułtanów […]; służyli pieszo, uzbrojeni w strzelby, zwane w Polsce janczarkami, krótkie szable, kordelas i pistolet za pasem. (1.2) Naokoło wielkiego masztu ułożono stos pik, toporów, szabli i kordelasów, oraz kilkanaście nabitych muszkietówDaniel Defoe, Przypadki Robinsona Kruzoe (tłum. Wł.L. Anczyc), rozdz. V..
(1.1) nóż
/ Kortelatsch <
angielski: (1.1) hunting dagger niemiecki: (1.1) Hirschfänger , Saufänger