kóń ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) koń
(1.1) Kóń je spokojniejszy jak mo blinde na oczach. Jan Krop, Jadwiga Wronicz Słownik gwarowy Śląska Cieszyńskiego, Towarzystwo Miłośników Wisły, Ustroń 1995, s. 47-48
(1.1)
kóń ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) koń
(1.1) Wón jo kónja do drebota pógónił. → Pognał konia kłusem.
kónick, kónjašk, kónjetko kónjecy
kóń ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) koń
(1.1) Kóń pomha hewak při ćežkim rólnym dźěle. → Koń pomaga zwykle przy ciężkiej pracy na roli.
(1.1) přahaty kóń → koń zaprzęgowy
konik konjacy
kóń ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) koń
(1.1) Kóń wiedno pòmògô przë cãżczi robòce na roli. → Koń pomaga zawsze przy ciężkiej pracy na roli.
(1.1) kóń mechaniczny → koń mechaniczny • zaprzëżny kóń → koń zaprzęgowy
konik konjacy