sputnik

sputnik ()

, ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) sztuczny ziemski satelita; (1.2) przesyłka spuszczana przez okno celi na sznurzeDanuta Buttler, O wzajemnym oddziaływaniu terminologii i słownictwa technicznego. Determinologizacja wyrazów z leksyki specjalnej, „Poradnik Językowy” nr 3/1979, s. 131.

(1.1)

(1.1) Dokładnie pół wieku temu na ziemską orbitę dotarł pierwszy sputnikInternet.

sputnikowy

(1.1) → towarzysz podróży; od nazwy pierwszych radzieckich sztucznych satelitów

białoruski: (1.1) спадарожнік interlingua: (1.1) sputnik rosyjski: (1.1) спутник

sputnik ()

lub

rzeczownik (1.1) sputnik (radziecki satelita)

sputnik ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) sputnik (radziecki satelita)

(1.1)

sputnik ()

rzeczownik (1.1) sputnik

sputnik ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) sputnik – radziecki satelita

(1.1)

sputnikový

(1.1)