ołtarz ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) stół lub podwyższenie, na którym składa się ofiarę bogu lub bóstwu; (1.2) nastawa ołtarzowa, dekoracja za ołtarzem (1.1)
(1.1-2)
(1.1) Kapłan w natchnieniu podszedł do ołtarza. (1.1) Wybrano trzystu spośród pojmanych (…) i złożono ich w dniu id marcowych jako krwawe ofiary na ołtarzu wzniesionym ku czci boskiego Juliusza.Swetoniusz: Żywoty Cezarów. Żywot Augusta, 15,2
(1.1) ołtarz ofiarny • wynosić na ołtarze
(1.1) Maria Biolik, Cechy fonetyczne gwary warmińskiej w „Kiermasach na Warmii” Walentego Barczewskiego, w: Socjolekt, idiolekt, idiostyl. Historia i współczesność pod red. Urszuli Sokólskiej, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2017, s. 37. ółtarz, oltarz, óltarz, ontarz
Ołtarz , Ołtarzew ołtarzyk ołtarzowy
iść do ołtarza • sojusz ołtarza i tronu • zaciągnąć do ołtarza
(1.1) < < Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 30. < → wysoki
angielski: (1.1) altar baskijski: (1.1) aldare białoruski: (1.1) алтар bułgarski: (1.1) олтар chorwacki: (1.1) oltar czeski: (1.1) oltář duński: (1.1) alter ; (1.2) alter esperanto: (1.1) altaro farerski: (1.1) altar francuski: (1.1) autel galicyjski: (1.1) ara hiszpański: (1.1) altar islandzki: (1.1) altari jidysz: (1.1) אַלטאַר (altar), מזבח (mizbejech) karaimski: (1.1) мизбах kataloński: (1.1) ara , altar łaciński: (1.1) altaria , ara maltański: (1.1) altar niemiecki: (1.1) Altar norweski (bokmål): (1.1) alter nowogrecki: (1.1) βωμός nowopruski: (1.1) altāri rosyjski: (1.1) алта́рь rumuński: (1.1) jărtăvnic słowacki: (1.1) oltár słoweński: (1.1) oltar staroegipski: (1.1) x-xA-A-w-t:-R1 (ḫꜣwt), R2-t-O1:Z2 (ḫꜣwt) szwabski: (1.1) Aldaar szwedzki: (1.1) altare tuvalu: (1.1) fatafaitaulaga tybetański: (1.1) མཆོད་སྟེགས ukraiński: (1.1) ві́вта́р węgierski: (1.1) oltár wilamowski: (1.1) ełter włoski: (1.1) altare