umieć ()
, ,
czasownik modalny (1.1) potrafić coś zrobić; wiedzieć, jak coś zrobić (1.2) opanować materiał na egzamin, klasówkę, itp.
(1.1) aspekt dokonany nie tworzy (użyj: nauczyć się);
(1.1) Nie umiem pisać lewą ręką. Umiem naprawić pralkę. (1.2) Umiesz angielski? Dzisiaj klasówka.
(1.1) umieć +, nie umieć + (zwykle: umieć +bezokolicznik)
(1.1) umieć pływać / czytać / naprawić /… • umieć coś na pamięć
(1.1) potrafić, być w stanie, wiedzieć, znać
umienie , umiejętność umiejętny naumieć się
czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał • głupi milczeć nie umie
Dawniej czasownik ten odmieniał się: umieję, umiejesz, umieją; formy umiem, umiesz powstały jako analogia do wiem, wiesz, ale pozostałość starej odmiany zachowała się w 3. os. Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 2/1906, s. 27.
abchaski: (1.1) ады'рра angielski: (1.1) can, be able baskijski: (1.1) jakin białoruski: (1.1) умець bułgarski: (1.1) зная, знам chiński standardowy: (1.1) 会 (huì) dolnołużycki: (1.1) wuměś duński: (1.1) kunne esperanto: (1.1) scipovi, scii; (1.2) scii francuski: (1.1) savoir, connaître hiszpański: (1.1) saber jidysz: (1.1) קענען (kenen) kaszubski: (1.1) rozmiôc łaciński: (1.1) possum, queo niemiecki: (1.1) können norweski (bokmål): (1.1) kunne nowopruski: (1.1) mukītun, makītun polski język migowy: rosyjski: (1.1) уметь staroangielski: (1.1) cunnan ukraiński: (1.1) вміти, знати wilamowski: (1.1) kynna wolof: (1.1) xam