wyrwać ()
,
czasownik (1.1) wyciągnąć na siłę; wyszarpaćSłownik Języka Polskiego Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007 ISBN 9788301146269 (1.2) niespodziewanie przerwać jakiś stan (1.3) zdobyć partnera, partnerkę, sympatię czasownik zwrotny wyrwać się (2.1)
(1)
(1.1) Poślinił palec, tarł papier, odwrócił stronę i ujrzał brzydką dziurę. Wyrwał kartkę, zeszyt się rozsypał, na bibule została plama. (2.1) Mieciu podszedł do okna i szarpnął zasłonę. Zrobił to trochę za mocno i jej połowa wyrwała się z szyny aluminiowego karnisza.
(1.1) wyrwać buraki / chwasty / marchewkę • wyrwać bez korzenia / z korzeniami (1.2) wyrwać do odpowiedzi • wyrwać ze snu / z zamyślenia (1.3) wyrwać chłopaka / dziewczynę / faceta / laskę
(1.1) wyszarpać
zrywka , wyrwanie , wyrywanie , wyrwa oberwać, wyrywać
wyrwać z korzeniami
angielski: (1.1) extract, pull out, take away, uproot; (1.3) pick up, seduce niderlandzki: (1.1) afnemen, ontrukken