płanetnik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) istota napełniająca chmury i rządząca pogodąPaweł Zych, Witold Vargas, Bestiariusz słowiański., złośliwy duch karzący ludzi; rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) osoba przepowiadająca pogodę, rzekomo posiadająca władzę nad chmurami, deszczem i burzą
(1.1) (2.1)
(1.1) Wojtek spogląda, a tu naokoło niego same płanetniki, jeno ci dwaj, co z nim przyjechali, byli starsi, majstrowie sami, a reszta – czeladnicy. Jedni na komendę brali chmury na powrozy i ciągnęli, kaj im przykazano; drudzy znowu dmuchali tam w chmurach na deszczówkę i lód z niej robili, a inni ten lód siekali na kawałki, żeby mieć grad…Adolf Dygasiński, Syn boginki w: Baśnie polskie, Warszawa 1968, s. 224.
(1.1) chmurnik, obłocznik
płaneta
ukraiński: (1.1) планетник