ruina ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) stan, w którym coś jest upadłe, zniszczone (1.2) człowiek zdemoralizowany; człowiek wyniszczony psychicznie i/lub fizycznie (1.3) krach finansowy lub majątkowy (1.4) obiekt zniszczony
(1.1-4)
(1.1) Tylko patrzeć, jak nowy dyrektor doprowadzi ten zakład do ruiny.
(1.1) ruina + • ruina +
(1.1) doprowadzić do ruiny • leżeć w ruinie • ruina gospodarcza / zdrowotna
(1.1) upadek, zguba
rujnowanie , zrujnowanie rujnować , zrujnować zrujnowany zrujnowany
(1.1)
ruiny
angielski: (1.1) disrepair; (1.2) ruin of man; (1.3) financial ruin; (1.4) ruin duński: (1.1) ruin hiszpański: (1.1) ruina jidysz: (1.1) חורבן (churbn) niemiecki: (1.1) Ruin , Verfall ; (1.4) Ruine norweski (bokmål): (1.1) ruin norweski (nynorsk): (1.1) ruin rosyjski: (1.1) руи́на ; (1.2) разва́лина ; (1.4) разва́лина , руи́на włoski: (1.1) rovina , sfacelo , crollo , tracollo , sfascio