kmieć () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) w średniowieczu: chłop mający własne gospodarstwo na prawie czynszowym (1.2) w czasach nowożytnych: zamożny gospodarz, chłop (1.3) starzecZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 135. (1.4) wysoki urzędnik książęcy
(1.1-4)
kmiotek kmiot kmiecy, kmieci
od → naczelnik rodu, najprawdopodobniej od tematu (comit-) → towarzysz, naczelnik lub z jakiegoś języka orientalnego
wilamowski: (1.1) pauer ; (1.2) pauer