-izm ()
, ,
przyrostek (1.1) …tworzący rzeczowniki abstrakcyjne, zwykle , oznaczające doktryny polityczne lub społeczne, kierunki artystyczne, pojęcia naukowe, a także niektóre inne wyrazy mające sugerować związek z takimi rzeczownikami
(1.1) Wszystkie wyrazy z tym przyrostkiem odmieniają się według tego samego wzorca, mając liczbę mnogą lub nie:
(1.1) egoizm, kapitalizm, komunizm, neologizm, pozytywizm, romantyzm, socjalizm, tropizm, wandalizm, syjonizm, interwencjonizm
(1.1) -yzm
, Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 369.
Końcówkę „-izm” stosuje się, gdy ostatnią spółgłoską jest „l”, „m”, „n”, „p” lub „w”, w przeciwnym wypadku stosuje się „-yzm”. Wyrazy z sufiksem -izm są zwykle obcego pochodzenia. W tłumaczeniach: nie wszystkie wyrazy mogą być przetłumaczone przez zmianę końcówki.
angielski: (1.1) -ism białoruski: (1.1) -ізм bułgarski: (1.1) -изъм czeski: (1.1) -ismus duński: (1.1) -isme esperanto: (1.1) -ism- francuski: (1.1) -isme hiszpański: (1.1) -ismo jidysz: (1.1) ־יִזם / ־יזם (-izm) łaciński: (1.1) -ismus łotewski: (1.1) -isms niemiecki: (1.1) -ismus nowogrecki: (1.1) -ισμός rosyjski: (1.1) -и́зм ukraiński: (1.1) -ізм włoski: (1.1) -ismo