polowanie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) zespół czynności podejmowanych celem wytropienia i zabicia dzikiej zwierzyny (1.2) zorganizowany pościg za określonymi ludźmi w celu ich ujęcia lub zabicia
(1.1)
(1.1) Myśliwi poszli na polowanie.
upolowanie , pole polowanko polować , upolować polny
polowanie na czarownice
< Jan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 5, listopad–grudzień 1921, s. 1–11.
angielski: (1.1) hunting arabski: (1.1) صيد, قنص czeski: (1.1) lov duński: (1.1) jagt ; (1.2) jagt esperanto: (1.1) ĉaso ewe: (1.1) adedada fiński: (1.1) jahti francuski: (1.1) chasse hiszpański: (1.1) caza , cacería ; (1.2) caza , persecución interlingua: (1.1) chassa japoński: (1.1) 狩り (かり, kari), 狩猟 (しゅりょう, shuryō) karaczajsko-bałkarski: (1.1) уу kaszubski: (1.1) jachta kataloński: (1.1) cacera koreański: (1.1) 사냥 (sayang) łotewski: (1.1) medības niderlandzki: (1.1) jacht niemiecki: (1.1) Jagd ; (1.2) Jagd nowogrecki: (1.1) κυνήγι ; (1.2) κυνηγητό rosyjski: (1.1) охота ; (1.2) охота sanskryt: (1.1) पापर्द्धि szwedzki: (1.1) jakt ukraiński: (1.1) полювання węgierski: (1.1) vadászat wilamowski: (1.1) jöet ; (1.2) jöet włoski: (1.1) caccia , venazione