otręby ()
, ,
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga (1.1) łuski nasion i zarodki ziarna pozostałe po jego zmieleniu, używane jako wartościowa pasza treściwa lub dodawane do potraw;
(1.1) ;
(1.1) Najcieńszy pytel daje mąkę najcieńszą, a zarazem najbielszą, bo najmniej otrąb przepuszczaPiekarstwo (wyd. 1900). (1.1) Gęsi po osmaleniu należy wytrzeć słomianym wiechciem, umoczonym w wodzie zmieszanej z otrębami (do wielkanocnych gęsi używamy wody bez otrębów)Rebekka Wolf, Kuchnia koszerna (wyd. 1904).
(1.1) otręby pszenne / żytnie / jęczmienne/ ryżowe
otrębiany, otrębowy
(1.1) ( od → odrąbać)
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
angielski: (1.1) bran baskijski: (1.1) zahi bułgarski: (1.1) трици czeski: (1.1) otruby duński: (1.1) klid francuski: (1.1) son hiszpański: (1.1) salvado niemiecki: (1.1) Kleie nowogrecki: (1.1) πίτουρο rosyjski: (1.1) о́труби ukraiński: (1.1) ви́сівки wilamowski: (1.1) kłaeja , kłȧja , kłaja włoski: (1.1) crusca