brzęczeć () , ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) o metalowych lub szklanych przedmiotach: wydawać brzęk (1.2) o owadach: wydawać brzęk
(1.1-2)
(1.1) Talary brzęczały w sakiewce. (1.2) Wśród kwiatów wesoło brzęczą pszczoły. (1.2) Grały jej tedy do snu derkacze i przepiórki, migotały gwiazdy, gdy powiew poruszył gałęzie, brzęczały chrząszcze na dębowych liściach – i usnęła wreszcie.
brzęczek, brzęczenie, brzęczyk, brzęk, brzękadełko, brzękadło, brzękanie, brzękliwość, pobrzęk, pobrzękiwanie, zabrzęknięcie brzękać, brzęknąć, pobrzękać, pobrzękiwać, rozbrzęczeć się, wybrzękiwać, zabrzęczeć, zabrzękać brzęczykowy, brzękliwy brzękliwie
angielski: (1.1) clink, clank, twang; (1.2) buzz, hum białoruski: (1.1) бразгатаць; (1.2) гусці esperanto: (1.1) zumi, tinti; (1.2) zumi, tinti hiszpański: (1.1) sonar; (1.2) zumbar litewski: (1.2) zirzenti, zirzėti, zirzti, zvimbauti, zvimbti niemiecki: (1.1) klirren; (1.2) summen połabski: (1.2) brzęczy brącĕ rosyjski: (1.1) бренча́ть, звя́кать, дребезжа́ть; (1.2) жужжа́ть szwedzki: (1.1) skramla, slamra, skallra, rassla, klirra; (1.2) surra, svirra, brumma węgierski: (1.2) dong wilamowski: (1.1) zumma, zuma; (1.2) zumma, zuma włoski: (1.1) tintinnare; (1.2) ronzare