piechota ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) rodzaj wojsk walczących pieszo i w bliskim kontakcie z nieprzyjacielem; (1.2) tylko w formach piechotą, na piechotę, tożsamymi z przysłówkiem pieszo (1.3) dróbSłowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298.
(1.1)
(1.1) Piechota jest niezbędna do walk w mieście. (1.2) Nie czekaliśmy na autobus, poszliśmy piechotą (= na piechotę). (1.2) A pan Słowik słodko ćwierka: Wybacz, moje złoto,Ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą!Julian Tuwim, Spóźniony słowik
(1.1) żołnierz piechoty • służyć w piechocie • piechota walczy / zdobywa teren / wycofuje się / … • batalion / pułk / dywizja / … piechoty • piechota morska / zmotoryzowana / zmechanizowana / konna
(1.1) infanteria (1.2) pieszo
(1.1) kawaleria
pieszy pieszy, piechotny pieszo
tam, gdzie król piechotą chodzi
'noga ludzka'Maciej Malinowski, Zostaniesz kiedyś sam jak palec, „Obcy język polski” (22)
(1.2) angielski: (1.1) infantry arabski: (1.1) مشاة baskijski: (1.1) infanteria białoruski: (1.1) пяхота bułgarski: (1.1) пехота czeski: (1.1) pěchota duński: (1.1) infanteri estoński: (1.1) jalavägi francuski: (1.1) infanterie galicyjski: (1.1) infantaría hiszpański: (1.1) infantería niemiecki: (1.1) Infanterie nowogrecki: (1.1) πεζικό rosyjski: (1.1) пехо́та słowacki: (1.1) pechota ; infantéria starogrecki: (1.1) πεζόν szwedzki: (1.1) infanteri ukraiński: (1.1) піхо́та węgierski: (1.1) gyalogság włoski: (1.1) fanteria