infamia ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) w dawnym prawie polskim: kara polegająca na sądowym pozbawieniu czci i praw obywatelskich (1.2) pozbawienie kogoś dobrego imienia, czyn niegodny, haniebny narażający na utratę dobrego imienia
(1.1-2)
(1.2) niesława, hańba, sromota
infamis
→ niesława
(1.2) łaciński: (1.2) infamia słowacki: (1.2) infámia włoski: (1.2) infamia
infamia ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) hańba (1.2) podłość, nikczemność
(1) infamia; infamias
(1.1) deshonra, descrédito (1.2) maldad, vileza
infamación infame, infamatorio, infamante infamar
infamia ()
rzeczownik (1.1) hańba, niesława, infamia
infamar infame, infamante
infamia ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) niesława, hańba (1.2) bezecność (1.3) obraza, obelga
(1) infami|a, ~ae
infamo infamis infamiter infamatio , infamator
<
infamia ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) hańba, niesława, infamia (1.2) niegodziwość, nikczemność, podłość (1.3) oszczerstwo, obelga (1.4) paskudztwo, ohyda
(1.1-4) infamia; infamie
(1.3) Le sue parole sono un'infamia. → Jego/Jej słowa są oszczerstwem. (1.4) Questo quadro è un'infamia. → Ten obraz to paskudztwo.
(1.2) commettere infamie → popełnić niegodziwości
(1.1) abiezione, abominio, disdoro, disonore, ignominia, infamità, onta, vergogna (1.2) carognata, infamità, iniquità, nefandezza, ribalderia, scellerataggine, scelleratezza (1.3) calunnia, contumelia (1.4) abominio, obbrobrio, orrore, porcheria, scempio, schifo
(1.1) onorabilità, onore, stima (1.4) capolavoro, gioiello
infamità , infamatore , infamatrice infamare, infamarsi infame, infamante, infamato, infamatorio, infamatore infamemente
< <