kłykieć () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wyrostek kostny przy nasadzie kości długich, będący elementem stawu i miejscem przyczepu ścięgien (1.2) spojenie stawowe palca rękiWitold Doroszewski, Polska Akademia Nauk, Słownik języka polskiego, Tom 3, Wiedza Powszechna, 1969, s. 770. (1.3) człon palca ręki (zginający się)
(1)
(1.1) Zmiany dotykające chrząstkę rzepki i przeciwległych kłykci uda charakteryzują się rozwłóknieniem, powstaniem szczelin i erozją doprowadzającą w konsekwencji do zmian zwyrodnieniowych stawu rzepkowo–udowego.
(1.1-3) knykieć
kłykciowy
zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała