dwa ()
, ,
liczebnik główny (porządkowy: drugi • zbiorowy: dwoje) (1.1) liczba 2 rzeczownik, rodzaj nijaki (2.1) cyfra 2 (2.2) ocena mierna (2.3) ocena niedostateczna (w skali czterostopniowej)
(1.1) uwagi; (2.1-3)
(1.1) Śliczne córki nauczyciela śpiewały do wtóru ojcowskim skrzypkom. Starszej, Pelagii, przelotnej sympatii (bo czołową adresatką „tęsknot” gimnazjalistów była panna Olimpia Drwęska, o iście olimpijskiej urodzie), wpisał 19-letni Janek w imionnik dwa wiersze „Bądź silną i mężną”, „Bądź Polką”. (1.1) Po jeziorze pływają dwie kaczki. Nakarmimy te dwie kaczki? (2.1) Dwadzieścia jest zapisywane jako dwa-zero. (2.2) Celina znowu otrzymała dwa z biologii. (2.3) Mirek ma dwa z chemii i geografii na świadectwie.
(2.2) dwa z polskiego / z matmy • dostać / otrzymać / zarobić dwa • dwa minus / plus • dwa z plusem • dwa na szynach
(1.1) zapis arabski: 2; zapis rzymski: II (2.2) mierny; dwója, dwójka, (2.3) niedostateczny; dwója, dwójka, lufa, kosa, gała, gol, lacz, kapa, pała
(2.1) cyfra (2.2) ocena (2.3) ocena
dwanaście, dwadzieścia, dwieście zbiorowy: dwoje druga , dwojaczki , dwojenie , dwójka , podwajanie , zdwajanie dwoić , dwoić się , podwoić podwójny dwu- podwójnie
bez dwóch zdań • druga strona medalu • dwa kroki • dwa kroki stąd • o dwa kroki stąd • dwa ognie • na dwoje babka wróżyła • trzymać dwie sroki za ogon • upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu • walczyć na dwa fronty przysłowia: co dwie głowy, to nie jedna • chytry dwa razy traci • skąpy dwa razy traci • mądrej głowie dość dwie słowie
W rodzaju męskoosobowym używa się formy mianownika „dwaj” (np. dwaj chłopcy) lub dopełniacza z czasownikiem „dwóch” (np. dwóch chłopców), a w bierniku „dwóch”. W rodzaju żeńskim używa się w mianowniku, bierniku i wołaczu „dwie”. W rodzaju niemęskoosobowym w mianowniku i w bierniku używa się „dwa” W celowniku dla wszystkich rodzajów formy „dwóm” i „dwom” są równorzędne. Forma „dwu” w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku obecnie zanika; podobnie jak „dwóch” w mianowniku, bierniku i wołaczu łączy się z biernikiem. Forma „dwu” jest dawną formą dopełniacza, natomiast forma „dwóch” powstała pod wpływem wyrazów trzech, czterech, a także dopełniacza zaimków i przymiotników typu tych, dobrychZapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 1/1905, s. 7, 8. Pierwotnie wyraz dwa był przymiotnikiemJan Miodek, Jest 500 milionów, 3 miliony korzystały, „Polski w Niemczech. Pismo Federalnego Związku Nauczycieli Języka Polskiego” nr 6/2018, s. 106.. Forma „dwóch” była niegdyś pisana jako dwuch (dwu + -ch). Obecna pisownia pochodzi od skojarzenia z wyrazami dwoje, dwoisty, dwojaki, dwoma, w których występuje litera o.
abazyński: (1.1) гӏвба (ʿvba) abchaski: (1.1) ҩба alabama: (1.1) tòklo albański: (1.1) dy amharski: (1.1) ሁለት (hullät) angielski: (1.1) two arabski: (1.1) اِثْنَان (iṯnān), (itnēn) awarski: (1.1) кӏиго (k'igo) awestyjski: (1.1) 𐬛𐬎𐬎𐬀 baskijski: (1.1) bi bhodźpuri: (1.1) दुई, दू białoruski: (1.1) два (dva) bretoński: (1.1) daou , div bułgarski: (1.1) два (dva) cebuano: (1.1) duhá chiński standardowy: (1.1) 二 (èr), 两 (liăng) chorwacki: (1.1) dvȃ czeczeński: (1.1) шиъ (šiʔ) czeski: (1.1) dva czirokeski: (1.1) ᏔᎵ dolnołużycki: (1.1) dwa duński: (1.1) to elfdalski: (1.1) twå esperanto: (1.1) du estoński: (1.1) kaks farerski: (1.1) tveir fidżyjski: (1.1) rua fiński: (1.1) kaksi francuski: (1.1) deux fryzyjski: (1.1) twa gocki: (1.1) 𐍄𐍅𐌰𐌹 górnołużycki: (1.1) dwaj gruziński: (1.1) ორი guarani: (1.1) mokõi hawajski: (1.1) lua, ʻelua, ʻalua hebrajski: (1.1) שְׁנַייִם (sh'náyim) , שְׁתַּייִם (shtáyim) hindi: (1.1) दो (dō) hiszpański: (1.1) dos ilokano: (1.1) dua indonezyjski: (1.1) dua interlingua: (1.1) duo islandzki: (1.1) tveir jaćwieski: (1.1) duo japoński: (1.1) 二 (ni) jidysz: (1.1) צוויי (cwej) jugorusiński: (1.1) два (dva) karpatorusiński: (1.1) два (dva) kaszubski: (1.1) dwa kataloński: (1.1) dos , dues kazachski: (1.1) екі (eki) khmerski: (1.1) ពីរ (pii) khowarski: (1.1) جُو kirgiski: (1.1) эки (eki) klingoński: (1.1) cha' koreański: (1.1) 둘 (dul) / 두 (du) / 이 (二; i) lezgiński: (1.1) кьвед (q̇ved) litewski: (1.1) dù luo: (1.1) ariyo łaciński: (1.1) duo łatgalski: (1.1) div łotewski: (1.1) divi macedoński: (1.1) два (dva) maithili: (1.1) दू mandżurski: (1.1) ᠵᡠᠸᡝ (juwe) manx: (1.1) daa nepalski: (1.1) दुई niderlandzki: (1.1) twee niemiecki: (1.1) zwei norweski (bokmål): (1.1) to nowogrecki: (1.1) δύο (dýo), δυο (dyo) nowopruski: (1.1) dwāi ormiański: (1.1) երկու (erku) polski język migowy: połabski: (1.1) dåvo pontyjski: (1.1) δύο portugalski: (1.1) dois , duas północnolapoński: (1.1) guokte rosyjski: (1.1) два rumuński: (1.1) doi , două ruski: (1.1) два (dva) serbski: (1.1) два̑ slovio: (1.1) dva / два słowacki: (1.1) dva słoweński: (1.1) dvȃ słowiński: (1.1) dvȧ̃ staro-cerkiewno-słowiański: (1.1) дъва (dŭva) staroczeski: (1.1) dva starofryzyjski: (1.1) twēne staroirlandzki: (1.1) dá staroormiański: (1.1) երկու (erku) staropruski: (1.1) dwai staroruski: (1.1) дъва (dŭva) starosłowacki: (1.1) dva suahili: (1.1) mbili szwabski: (1.1) zwåe, zwoi, zwoe szwedzki: (1.1) två, tu, tvenne tagalski: (1.1) dalawa, dos tajski: (1.1) สอง (sŏng) tetum: (1.1) rua tok pisin: (1.1) tu turecki: (1.1) iki tuvalu: (1.1) lua twi: (1.1) abieng tybetański: (1.1) གཉིས (gnyis) ukraiński: (1.1) два (dva) uzbecki: (1.1) ikki walijski: (1.1) dau waloński: (1.1) deûs wepski: (1.1) kaks węgierski: (1.1) kettő wietnamski: (1.1) hai wilamowski: (1.1) cwē, cwe włoski: (1.1) due wolof: (1.1) naar, yaar żmudzki: (1.1) do
dwa ()
,
liczebnik główny (1.1) dwahttps://iecor.clld.org/languages/sorbianlower, 2
(1.1) /,: dwa/dwě, dweju, dwěma, dwa/dwě, dwěma, dwěma
(1.1) Tam stojtej dwa stoła. → Tam stoją dwa krzesła. (1.1) Na pólu źěłatej dwě źowći. → Na polu pracuje dwoje dziewcząt.
drugi dwóje drugi
(1.1) dla rzeczowników plurale tantum stosuje się liczebnik dwóje; zobacz też: Indeks:Dolnołużycki - Liczebniki
dwa ()
liczebnik główny (1.1) dwa, 2
(1.1) Dwa stółczi. → Dwa stołki.
(1.1) dwanôsce • dwadzesce • dwasta
dwòje
,
(1.1) używa się przy rzeczownikach męskich nieosobowych i nijakich (1.1)
dwa ()
,
czasownik (1.1) robićhttps://iecor.clld.org/languages/oldfrisian
<