skończony () , , ,
(1.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: skończyć przymiotnik (2.1) całkowity, pełny, kompletny (2.2) niespodziewający się niczego dobrego, niemogący liczyć na sukces; przegrany (2.3) o liczbie elementów wyrażonej liczbą naturalną; (2.4) nieosiągający plus/minus nieskończoności
(1)
(2.1) Jesteś skończonym kretynem! (2.1) To skończony bubek, myśli, że świat kręci się wyłącznie wokół niego. (2.2) „Jestem skończony!” – pomyślał polityk, widząc w gazecie opis swojej afery. (2.3) Atomów we wszechświecie może być bardzo dużo, jednak i tak jest ich skończona liczba. (2.4) Rozważany ciąg ma skończoną granicę, więc jest ograniczony.
(2.3) zbiór skończony (2.4) miara skończona
(2.2) zrujnowany
(2.1) całkowity (2.3) nieskończony
koniec , końcówka , skończenie kończyć, skończyć, dokańczać, dokończyć, ukańczać, ukończyć, wykańczać, wykończyć, zakańczać, zakończyć końcowy, kończący, wykończony, ukończony skończenie
(2.3) zobacz też: policzalny
(1.1) angielski: (2.1) downright, absolute; (2.2) finished; (2.3) finite; (2.4) finite arabski: (2.2) محطم hiszpański: (1.1) acabado interlingua: (1.?) finite niemiecki: (2.2) Voll- rosyjski: (1.1) законченный, конечный tagalski: (2.1) tapos ukraiński: (2.1) закі́нчений