wystarczać ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( wystarczyć) (1.1) (nie brakować) (1.2) (być dostatecznym powodem); (1.3) (zastępować kogoś)
(1.1)
(1.1) W porannym autobusie nigdy nie wystarczało dla wszystkich miejsc. (1.1) Miałam wystarczające powody, by się obrazić. (1.2) Czasem wystarcza, że się uśmiechasz, a wszyscy milej na ciebie patrzą. (1.3) Odkąd Ania chodzi z Rafałem, on wystarcza jej za wszystkie koleżanki. (1.1) Ale pieniądze nie są ważne - jestem bogaty duchem, to mi wystarcza.
(1.1) warunek wystarczający
(1.1) starczać
(1.1) brakować
wystarczalność , wystarczanie wystarczyć wystarczający, wystarczalny wystarczająco, niewystarczająco
(1.1) zwykle w 3 os. lp, rodzaj nijaki (z podmiotem domyślnym)
(1.1-3) bułgarski: (1.1) стигам rosyjski: (1.1) хватать, быть достаточным; (1.2) хватать ukraiński: (1.1) вистача́ти