czubek ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) szpiczaste, ostre zakończenie czegoś rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) osoba chora psychicznie (2.2) punk (2.3) bonifrater; zakonnik z zakonu założonego przez św. Jana Bożego dla opieki nad chorymi, szczególnie umysłowo
(1.1) (2.1)
(1.1) (On) dosięga sufitu czubkami palców. (2.1) Ten gość to jakiś czubek, lepiej trzymać się od niego z daleka.
(2.1) czub, czubas, debil, imbecyl, kretyn, nienormalny, oszołom, pomyleniec, pomylony, psychiczny, psychol, szajbus, świr, świrus, wariat
czub , czubajka , czubacz czubkowy, czubaty czubato
czubek góry lodowej • iść do czubków • od czubka głowy do pięt • nie widzieć dalej niż czubek własnego nosa • każdy dudek ma swój czubek
(2.1) Zwrot „iść do czubków” pochodzi od zakonu bonifratrów, który specjalizuje się w opiece nad chorymi umysłowo; bonifratrzy nosili habity zaopatrzone w charakterystyczny, spiczasty kapturKatarzyna Kłosińska, Co w mowie piszczy?, 14-09-2012.
angielski: (1.1) tip, czubek góry, drzewa: top, buta, skarpety: toe; (2.1) nut, nutter, wacko, whacko, kook chiński standardowy: (1.1) 尖端; (2.1) 疯子 czeski: (2.1) magor esperanto: (1.1) pinto ukraiński: (1.1) носок włoski: (1.1) cocuzzolo , punta