gazon ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ozdobny trawnik w kształcie prostokąta, koła lub owalu znajdujący się na podjeździe do pałacu lub dworu, otoczony wokół drogą dojazdową kończącą się bezpośrednio przed wejściem do rezydencji;
(1.1)
(1.1) Pośrodku gazonu stała marmurowa fontanna.
gazonik
Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 216. < Witold Doroszewski, Objaśnienia wyrazów i zwrotów, „Poradnik Językowy” nr 6/1952, s. 39.
białoruski: (1.1) газон interlingua: (1.1) gazon rosyjski: (1.1) газон
gazon ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) trawnik (1.2) murawa
(1.1-2) gazon; gazons
(1) tondeuse à gazon
(1.1) pelouse
gazonner gazonnement, gazonnage
gazon ()
rzeczownik (1.1) trawnik, gazon
gazon ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) trawnik
gazon ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) trawnik
(1.1) z rodzajnikiem: gazonul; gazonului