ego

ego ()

,

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) świadoma część osobowości;

(1.1)

(1.1) Podobnie działa tabu kultury hakerskiej (stopniowo zanikające, ale ciągle obecne) sprzeciwiające się wyznaniu, że ego lub zewnętrzne uznanie mogą być w ogóle czyimkolwiek czynnikiem motywującym.

(1.1) egoista • egotysta • egocentryk • egoistka • egotystka • egocentryczka • egoizm • egotyzm • egocentryzm • egoistyczny • egotystyczny • egocentryczny • egoistycznie • egocentrycznie

alter ego (ja)

angielski: (1.1) ego baskijski: (1.1) ego duński: (1.1) ego , jeg esperanto: (1.1) egoo interlingua: (1.1) ego niemiecki: (1.1) Ego

ego ()

rzeczownik (1.1) ego, jaźń (1.2) próżność

egoism, egoist egologic

ego ()

rzeczownik (1.1) ego

(ja)

ego ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) ego

(1.1)

ego ()

(1.1) ego

egoo, egoismo, egoismulo, egoisto, egocentrismo, malegoismo egoisma, egoista, egocentra

ego ()

rzeczownik (1.1) ego

ego ()

zaimek osobowy (1.1) 1 os. lp. ja

(1.1) zobacz odmianę w aneksie

(1.1) Ego sum qui sum. → (Ja) jestem, który jestem. (Wyj 3:14)

(1.1) ad/apud me → do/u mnie (w moim domu/do mojego domu)

(1.1) tu

(1.1) alter ego

(1.1) indoeurop. *ego(H), *(H₁)me-

(1.1) przykład z Wulgaty, tłum. z Biblii Tysiąclecia

ego ()

partykuła (1.1) tak

(1.1) egome, yego, me