__TOC__ maður ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) mężczyzna (1.2) mąż, małżonek
(1.2) maður at fastur • maður at mostur
(1.1) kvinna (1.2) kona
betri er at vera góðs manns frilla enn gift illa • blindur er bókleysur maður • bundin er bátleysur maður • tjóvur trýr, at hvør maður stjelur • tungt er gamla manna fall
maður ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) mężczyzna (1.2) człowiek, osoba (1.3) mąż, małżonek (1.4) pionek
(1) maður, mann, manni, manns (maðurinn, manninn, manninum, mannsins); menn, menn, mönnum, manna (mennirnir, mennina, mönnunum, mannanna)
(1.2) apamaður • blámaður • fjallgöngumaður • galdramaður • glæpamaður • herramaður • íþróttamaður • kaupmaður • mannorð • sauðamaður • sjómaður • stjórnmálamaður • talsmaður • töframaður • verkamaður • villimaður • yfirmaður • þingmaður
(1.2) manneskja (1.3) eiginmaður (1.4) taflmaður
(1.1,3) kona (1.3) eiginkona
mannlegur timburmenn << wcześniejsze mannr ( w pozycji przed r wymieniało się na ð) << << ; wyraz ogólnogermański: (manna), (), (); w innych grupach: , mánu-. Być może praindoeuropejski rdzeń ma związek z podobnym men- (=myśleć, rozważać). Człowiek byłby wtedy „tym, który myśli”, istotą myślącą.Samogłoska -e- w liczbie mnogiej jest wynikiem i-mutacji. Liczba mnoga od mannz brzmiała prawdopodobnie manniz. W wyniku mutacji, samogłoska centralna -a- przeszła w przednią -e- pod wpływem wygłosowego -i-. Maður jest także bardzo produktywnym sufiksem, który służy do tworzenia m.in. nazw zawodów (kaupmaður), narodowości (Norðmaður) czy nosicieli cech (villimaður).