kobyła ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) klacz, samica konia (1.2) rzecz, szczególnie utwór literacki, o bardzo dużych rozmiarach (1.3) przedmiot o wielkiej objętości materiału; egzamin z tego przedmiotu (1.4) kobieta dużego wzrostu, niezgrabna, bez wdzięku (1.5) gatunek śliwkiKazimierz Nitsch, Z badań nad językiem polskim (z literatury chorwackiej), „Poradnik Językowy” nr 4/1908, s. 52.
(1.2) Dzieciakom i młodzieży podsuwa się nudne kobyły zamiast interesujących książekZ Internetu.. (1.3) Tak jest na każdej uczelni. Wszędzie są „kobyły”, których nie zdasz inaczej jak tylko poprzez uczciwą i solidną naukę.
(1.2) używa się też jako przydawki rzeczownikowej: przedmiot kobyła
(1.1) klacz
kobyłka kobyli, kobylasty
czekaj tatka latka, aż kobyłę wilki zjedzą • jeździć jak na łysej kobyle
(1.2)
angielski: (1.1) mare baskijski: (1.1) behor białoruski: (1.1) кабыла bułgarski: (1.1) кобила francuski: (1.1) jument hiszpański: (1.1) yegua ; (1.4) maritornes kaszubski: (1.1) kòbëła , kòbła niemiecki: (1.1) Stute nowogrecki: (1.1) φοράδα , αλόγα ; (1.4) φοράδα , αλόγα rosyjski: (1.1) кобыла ukraiński: (1.1) кобила wilamowski: (1.1) kȫwuł , köwuł włoski: (1.1) cavalla , giumenta ; (1.2) mattone