apokryf ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) pierwotnie teksty ukryte dotyczące religii, do których dostęp tylko posiadali nieliczni, posiadający określoną wiedzę (1.2) teksty religijne, okołobiblijne, spisane w czasach starożytnych, ale które nie wchodzą do kanonu Biblii danego Kościoła; (1.3) utwór rzekomo autentyczny, np. podrobione dzieło wielkiego pisarza lub recenzja nienieistniejącej książki
(1.1-3)
(1.2) Dawniej za apokryfy uznano pisma niepewnego pochodzenia, które nie zostały przyjęte do kanonu pism świętych. (1.3) Apokryfy Lema to zbiór recenzji i wstępów nieistniejących książek.
(1.2) pseudoepigraf
apokryfista , apokryficzność apokryficzny apokryficznie
(1.1-3) < (apókryphos) → ukryty, tajemnyLeksykon religioznawczy, Wydawnictwo Współczesne, Warszawa 1998, s. 10.
angielski: (1.2) apocrypha białoruski: (1.2) апокрыф bułgarski: (1.2) апокриф ; (1.3) апокриф czeski: (1.2) apokryf duński: (1.2) apokryf hiszpański: (1.2) libro apócrifo interlingua: (1.2) apocrypho karpatorusiński: (1.2) апокріф niemiecki: (1.2) Apokryph ; (1.3) Apokryph nowogrecki: (1.2) αποκρύφων , απόκρυφα βιβλία rosyjski: (1.2) апокриф ; (1.3) апокриф słowacki: (1.2) apokryf ukraiński: (1.2) апокриф węgierski: (1.2) apokrif włoski: (1.2) apocrifo
apokryf ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) apokryf
(1.1)
apokryfní
apokryf ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) apokryf przymiotnik (2.1) apokryficzny
(2.1) apokryfisk
apokryfisk
apokryf ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) apokryf
apokryfista apokryfický, apokryfný