kłopot () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) przykra sytuacja, wymagająca reakcji
(1.1)
(1.1) Mamy kłopot – dostawca nie dostarczył części na czas.
(1.1) mieć kłopot / kłopoty • wpaść (wpadać) w kłopot • rozwiązywać (rozwiązać) kłopot / kłopoty
(1.1) problem, ambaras, powikłanie, trudność, komplikacja, przeciwność, tarapaty, szkopuł; ,
(1.1) rozwiązanie, wyjście
kłopotliwość , zakłopotanie kłopocik kłopotać , zakłopotać kłopotliwy kłopotliwie
nie miała baba kłopotu, kupiła sobie prosię
→ stukot, tupot, zgiełk, szum Czasami stosuje się liczbę mnogą (kłopoty) na określenie pojedynczej kłopotliwej sytuacji.
angielski: (1.1) trouble, problem arabski: (1.1) مشكلة białoruski: (1.1) клопат czeski: (1.1) starost duński: (1.1) problem , knibe , klemme esperanto: (1.1) embaraso francuski: (1.1) trouble, problème jidysz: (1.1) צרה (core) kaszubski: (1.1) kłopòt , chłopòt , jiwer , jiscënk kazachski: (1.1) зәуір niderlandzki: (1.1) probleem niemiecki: (1.1) Problem rosyjski: (1.1) тру́дность , затрудне́ние suahili: (1.1) janga szwedzki: (1.1) problem , bekymmer ukraiński: (1.1) клопіт