cenobita ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) zakonnik prowadzący życie wspólnotowe, mieszkaniec cenobium
(1.1)
(1.1) Pierwsi cenobici mieszkali wspólnie na egipskich pustyniach.
(1.1) anachoreta, eremita, pustelnik
(1.1) zakonnik
cenobityzm , cenobium cenobicki
< < < → wspólny + życie
angielski: (1.1) cenobite francuski: (1.1) cénobite słowacki: (1.1) cenobita włoski: (1.1) cenobita
cenobita ()
(dialekty z utożsamieniem s-z)
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) cenobita, mnich rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) cenobitka, mniszka
(1) (2) cenobitas
(1.1) monje (2.1) monja
cenobial, cenobítico cenobio
cenobita ()
rzeczownik (1.1) cenobita
cenobio
cenobita ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) cenobita (1.2) pustelnik, samotnik
(1.1-2) cenobita; cenobiti
(1.1) conventuale, frate, monaco (1.2) anacoreta, asceta, eremita
cenobio , cenobitismo cenobiale, cenobitico cenobiticamente
< <