magnes ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) przedmiot mający zdolność przyciągania niektórych przedmiotów (zrobionych z żelaza i jego stopów);
(1.1)
(1.1) Nie należy kłaść magnesu obok dyskietki.
(1.1) magnet
(1.1) elektromagnes, ferromagnes
magnetyk , diamagnetyk , paramagnetyk , magnetyczność , magnetyzm magnesować, namagnesować magnetyczny, magnesowy magneto-
(Mágnēs), od nazwy miasta „Magnezja”
angielski: (1.1) magnet arabski: (1.1) مغناطيس baskijski: (1.1) iman białoruski: (1.1) магніт bułgarski: (1.1) магнит chorwacki: (1.1) magnet czeski: (1.1) magnet duński: (1.1) magnet esperanto: (1.1) magneto francuski: (1.1) aimant hiszpański: (1.1) imán interlingua: (1.1) magnete islandzki: (1.1) segull japoński: (1.1) 磁石 (じしゃく, jishaku) kataloński: (1.1) imant nepalski: (1.1) चुम्बक niemiecki: (1.1) Magnet nowogrecki: (1.1) μαγνήτης rosyjski: (1.1) магни́т rumuński: (1.1) magnet szwedzki: (1.1) magnet ukraiński: (1.1) магніт węgierski: (1.1) mágnes włoski: (1.1) magnete