błoto ()
,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) mieszanina ziemi i wody; (1.2) bagno, obszar bagnisty (1.3) sytuacja lub środowisko dwuznaczne moralnie (1.4) osady strącone w procesie produkcji cukru w błotniarkach
(1.1)
(1.1) Ktoś naniósł błota do mieszkania i nie posprzątał.
(1.1) ugrzęznąć w błocie • ochlapać się błotem • taplać się w błocie • błoto pośniegowe
(1.1) ; kał
(1.1) breja
(1.1) borowina
(1.1) kałuża, bagno
(1.1) woda, ziemia, ił, piasek
błotnik , błota , błotnica , błotniarka , błocenie , ubłocenie , błotniak , Błotnica , błotniarkowate , Błota błotko błocko błocić , ubłocić błotny, błotnisty
mieszać z błotem / zmieszać z błotem • obrzucić błotem / obrzucać błotem • obrzucić się błotem • unurzać w błocie • wdeptać w błoto • wyrzucać pieniądze w błoto • koń bosy na lód, but dziurawy na błoto, tępa siekiera na drwa – niebezpieczni są • gdy na Szczepana błoto po kolana, na Zmartwychwstanie wytoczym sanie • gdy święta Agata po błocie brodzi, człek w Zmartwychwstanie po lodzie chodzi • na wiosnę ceber deszczu, łyżka błota; na jesieni łyżka deszczu, ceber błota • każde błoto ma swego diabła • kto w błoto wpadnie, ten suchy nie wstanie • kiedy na św. Barbarę błoto, będzie zima jak złoto • po św. Bartłomieju z łyżki deszczu ceber błota • gdy w Elżbietę pada, pluchę i błoto zapowiada • styczeń rok stary z nowym styka, czasem zimnem do kości przenika, czasem w błocie utyka • cnota tam za błoto, gdzie ma wagę złoto • kto w błoto idzie, ten się nim ukala • majowe błoto, więcej niż złoto • garncarz z błota narobi złota • po świętej Dorocie pójdziesz po błocie • po świętej Dorocie wioska cała w błocie • święta Dorota zapowiada śnieg i błota • pierwszy śnieżek w błoto pada, słabą zimę zapowiada • dobry koń to i po błocie pojedzie • zarzekała się żaba błota • na wozie świnie, pod wozem błoto • siej owies w błoto, urodzi się złoto • z wierzchu złoto, w środku błoto • nie uczerpnąć z błota czystej wody • byle było błoto, znajdą się i diabły • kto w błoto bije, temu kał do gęby pryszcze • styczeń rok stary z nowym styka, czasem zimnem do kości przenika, czasem w błocie utyka • z błota nie zrobisz złota •
od → błoto (1.1-2), od prabałtosłowiańskiego słowa o znaczeniu biały, od rdzenia bhēlo- lub bhōla- (przez to spokrewnione etymologicznie z ) przejście znaczenia wyjaśniane występowaniem na bagnach trawy wełnianki, której białe główki nasienne pokrywają błota bielą , , , , , , , , , , , , i i źródłosłów dla
(1.2) W tym znaczeniu zwykle używane w liczbie mnogiej – „błota”.
aceh: (1.1) leuhop angielski: (1.1) mud arabski: (1.1) طين asamski: (1.1) বোকা baskijski: (1.1) lokatz, lohi białoruski: (1.1) гразь ; (1.3) гразь chorwacki: (1.1) blato czeski: (1.1) bláto , marast duński: (1.1) mudder , dynd esperanto: (1.1) koto fiński: (1.1) kura francuski: (1.1) boue gudźarati: (1.1) કાદવ (kādava) hiszpański: (1.1) barro jidysz: (1.1) בלאָטע (blote) kaszubski: (1.1) rëda , brëklëzna , brëzgawica , brëzgula , czaprowina , czapuga , kalëga , kalëszcze , mëza , pełm , rozbrzëga ; (1.2) błota, badżielnice, bagna, dãple, sapë, szlapë, trzęsawiszcza kataloński: (1.1) fang , llot łaciński: (1.1) lutum nahuatl klasyczny: (1.1) zoquitl niemiecki: (1.1) Schlamm nowogrecki: (1.1) λάσπη nowopruski: (1.1) pelki ; (1.2) bāltan rosyjski: (1.1) грязь , слякоть rumuński: (1.1) noroi słowacki: (1.1) blato słoweński: (1.1) blato ; (1.2) močvirje szwedzki: (1.1) slask , gyttja , gegga , sörja , mörja , dy tetum: (1.1) tahu turecki: (1.1) çamur ukraiński: (1.1) болото , грязь węgierski: (1.1) sár, iszap wilamowski: (1.1) kūt , kut włoski: (1.1) fango , limo