__TOC__ stab ()
, ,
rzeczownik policzalny (1.1) dźgnięcie (1.2) fala, przypływ (np. żalu, smutku), ukłucie (np. zazdrości) (1.3) próba, podejście czasownik przechodni (2.1) dźgać, pchnąć nożem coś/kogoś (2.2) wbić, wbijać w coś nóż (np. mięso) (2.3) dźgnąć, szturchnąć, tknąć mocno palcem czasownik zwrotny (3.1) stab oneself → zranić, dźgnąć się, pchnąć się nożem
(1) stab; stabs (2) stab, stabbed, stabbed, stabs, stabbing (3) stab, stabbed, stabbed, stabs, stabbing (oneself)
(1.2) stab of → przypływ/ukłucie czegoś (1.3) to take a stab at /doing → spróbować coś zrobić
(1.3) attempt
stabbing stabbing, stabby
to stab in the back → wbić nóż w plecy to stab somebody in the heart → wbić komuś nóż w serce to stab somebody to death → zadźgać kogoś na śmierć
stab ()
(1.1) sztab
stabo, stabejo, stabestro, ĉefstabo staba
stab ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) sztab
(1.1) en stab, staben, staber, staberna