mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 111 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską.
Sonet 111 (incipit OFor my ſake doe you wifh fortune chide) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonet 111 jest kontynuacją próby wytłumaczenia się podjętej w sonecie 109 i 110.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, mówi ukochanemu, aby nie obwiniał jego, tylko Fortunę, która go uczyniła takim, jak jest. Chciaż pierwszy czterowiersz rozpoczyna się przerzuceniem winy z podmiotu lirycznego na Fortunę, natomiast drugi czterowiersz kończy się wzięciem na siebie winy przez podmiot liryczny.
Sonet 111 wywarł wpływ na sonet 15 Johna Miltona.
Fragment wersu 7 dyer's hand (ręka farbiarza) jest tytułem eseju oraz zbioru go zawierającego Wystana Hugh Audena (Ręka farbiarza i inne eseje ).
Polskie przekłady 1913 Urągaj za mnie Fortunie zwodniczej! Maria Sułkowska 1922 Karć, panie, za mnie jedynie mą Dolę, Jan Kasprowicz 1948 Za me grzechy Fortunę łaj ostremi słowy, Władysław Tarnawski 1968 Ach, nie karć mnie, lecz moją Fortunę karć za mnie. Marian Hemar 1979 O, klnij Fortunę za mnie należycie, Maciej Słomczyński 2011 O, nie ze mną tocz spory; Fortuna jest winną Stanisław Barańczak 2015 Och, przez wzgląd na mnie połajaj boginię Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a