Podchorąży – stopień wojskowy w Wojsku Polskim w latach 1919–1922, „ustanowiony na czas wojny, jako stopień przejściowy do uzyskania stopnia oficerskiego”Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 14 lutego 1922 roku, poz. 93..
Charakterystyka Zgodnie z rozkazem z 1919 podchorąży był stopniem podoficerskimRozkaz Ministra Spraw Wojskowych o uregulowaniu stosunku podchorążych do sierżantów z 23 lipca 1919, „Dziennik Rozkazów Wojskowych” 1919, 31 lipca, nr 81, poz. 2864, s. 1903-1904.. Stopień podchorążego był stopniem niższym od sierżanta sztabowego i wyższym od sierżanta. Podchorążym przysługiwały jednak wszystkie towarzyskie prawa oficerskieDz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919 roku, poz. 3968.. 1 listopada 1919 roku Naczelny Wódz Józef Piłsudski zatwierdził oznaki stopnia podchorążego na naramiennikach kurtki i płaszcza. Oznaką stopnia podchorążego był galonik białometalowy oksydowany gładki, szerokości 0,5 cm naszyty przez środek wzdłuż całego naramiennika. 14 lutego 1922 roku Minister Spraw Wojskowych zarządził „likwidację instytucji podchorążych”.
Zobacz też stopnie wojskowe w Polsce
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie stopnie i rangi wojskowe