mały|Grób Ludwiki Krysiak na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Ludwika Agnieszka Krysiak, z domu Uzar, ps. „Myszka”, „Lusia” (ur. 12 grudnia 1912 w Padwi Narodowej, zm. 20 września 1944 w Warszawie) – polska funkcjonariuszka Służby Więziennej, uczestniczka konspiracji podczas II wojny światowej, dama Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodziła się 12 grudnia 1912 w Padwi Narodowej jako córka Macieja i Rozalii z domu Pazdro. W latach 1928–1933 uczyła się w Żeńskim Seminarium Nauczycielskim w Ropczycach. Należała do Sodalicji Mariańskiej oraz do Związku Harcerstwa Polskiego, pełniąc funkcję drużynowej szkolnej żeńskiej drużyny harcerskiej.

W 1934 roku została zatrudniona w Służbie Więziennej, zostając strażniczką więzienną najpierw w zakładach karnych w Łęczycy, następnie na Pawiaku w Warszawie. Jako prymus II Kursu Wychowawczo-Penitencjarnego w Szkole Straży Więziennej 20 grudnia 1936 została wyróżniona za pilność i postępy w nauce przez Głównego Inspektora Straży Więziennej Tadeusza Krychowskiego. W październiki 1939 roku wyszła za mąż za Stanisława Krysiaka (także funkcjonariusz SW w stopniu aspiranta), z którym miała syna Janusza. Zarówno jej mąż i jak i syn zginęli podczas II wojny światowej.

We wrześniu 1939 roku uczestniczyła w obronie Warszawy. Należała do Służby Zwycięstwu Polski-Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej. Nie wiadomo, kiedy Ludwika Krysiak dołączyła do konspiracji, w źródłach pojawiają się daty: jesień 1939, grudzień 1939 lub styczeń 1940. Jako żołnierz AK została przydzielona do Komendy Głównej AK i Oddziału II (Informacyjno-Wywiadowczy). Działała jako łączniczka w zakresie komórek więziennych Delegatury Rządu na Kraj oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Kontrwywiadu Oddziału II. Podczas okupacji niemieckiej od 1940 do 31 lipca 1944 była strażniczką więzienną w oddziale dla kobiet na Pawiaku (tzw. Serbia). Wraz z Wandą Bieńkowską wynosiła z Pawiaka grypsy więźniów i raporty o sytuacji osadzonych Polaków, a więźniom przekazywała leki, żywność, prasę konspiracyjną i listy. Pod koniec 1941 lub na początku 1942 roku przynosiła do Pawiaka komunikanty ukryte w puderniczce, medalionie lub korporale.

Uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Zginęła 20 września 1944 roku o godzinie 6:30 w budynku przy placu Kazimierza podczas bombardowania lub ostrzału. Po ekshumacji została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 211-5-27).

Została awansowana na stopień podporucznika. Pośmiertnie została uhonorowana w rodzinnej Padwi Narodowej, gdzie w 1980 odsłonięto tablicę upamiętniającą w miejscowym kościele św. Bartłomieja, a w 2010 ustanowiono ulicę jej imieniaUlica Uzar-Krysiakowej Ludwiki w Padwi Narodowej w Targeo.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 13603 – pośmiertnie, 11 października 1948 Krzyż Walecznych Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” z rozetą i mieczami – pośmiertnie

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Służby Zwycięstwu Polski Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Funkcjonariusze Straży Więziennej II Rzeczypospolitej Kategoria:Harcerze Kategoria:Ludzie związani z Ropczycami Kategoria:Łączniczki Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Za Zasługi dla ZHP Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polegli w powstaniu warszawskim Kategoria:Polscy członkowie Sodalicji Mariańskiej Kategoria:Żołnierze Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Ludzie urodzeni w Padwi Narodowej