Françoise Xenakis z domu Gargouïl (ur. 27 września 1930 w Blois, Loir-et-Cher, zm. 12 lutego 2018 w Courbevoie) – francuska pisarka i publicystka.
Urodziła się w 1930 roku w Blois. Karierę literacką rozpoczęła we wczesnych latach sześćdziesiątych i stała się bardziej znana w latach osiemdziesiątych, kiedy zaczęła pracować w dzienniku Le Matin de Paris, a także w programie telewizyjnym Télématin. W 1953 r. poślubiła Iannisa Xenakisa, który później stał się jednym z najważniejszych kompozytorów klasycznych powojennej awangardy, z którym mieli córkę Mâkhi Xenakis, rzeźbiarkę i malarkę.
Wybrane prace Le Petit Caillou (1963) Des dimanches et des dimanches (1965) Aux lèvres pour que j'aie moins soif (1970) Écoute (1971) Et alors les morts pleureront (1972) Moi, j'aime pas la mer (1974) L'écrivain ou La sixième roue du carrosse (1975) Elle lui dirait dans l'île (1978) La Natte coupée (1982) Zut! on a encore oublié Madame Freud (1984) La Vie exemplaire de Rita Capuchon (1988) Le Temps usé (1992) Attends-moi (1993; won the Prix des libraires the same year) Désolée, mais ça ne se fait pas (1995) Chéri, tu viens pour la photo (1999) Mouche-toi, Cléopâtre (1999) Maman, je veux pas être empereur (2001) Regarde, nos chemins se sont fermés (2002) Danielle Mitterrand : la petite fille qui voulait être Antigone (2006)
Przypisy
Kategoria:Francuscy dziennikarze Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Francuscy prozaicy XXI wieku Kategoria:Francuscy publicyści Kategoria:Prozaicy francuskojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 2018