Salomon Łastik ( Szlojme Lastik; ur. 14 marca 1907 w Aleksandrii, zm. 7 grudnia 1977 w Warszawie) – historyk literatury, pisarz, publicysta, nauczyciel, wydawca.
Życiorys Urodził się 14 marca 1907 w Aleksandrii nad HoryniemPowiat rówieński, gubernia wołyńska. Jego rodzicami byli Owsiej i Minka z domu Wilner. Gdy miał dwa lata, rodzina przeniosła się do Równego, gdzie Salomon Lastik uczęszczał do chederu, rosyjskiej szkoły podstawowej i polskiego gimnazjum. W latach 1926–1929 uczył się w Żydowskim Seminarium Nauczycielskim w Wilnie.
W kolejnych latach pracował jako nauczyciel w szkołach CISZO, uprawiał także krytykę literacką i artystyczną oraz publicystykę w języku jidysz, zajmował się twórczością literacką. Współpracował również z Żydowskim Instytutem Naukowym YIVO. Był członkiem Związku Literatów i Dziennikarzy Żydowskich w Polsce.
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Białymstoku. Po ataku Niemiec na Związek Radziecki w 1941 uciekł do Kazachstanu (przebywał m.in. w Ałma Acie).
W 1946 powrócił do Polski, gdzie pracował w Warszawie jako nauczyciel, kontynuując jednocześnie twórczość literacką i współpracę z licznymi czasopismami krajowymi i zagranicznymi. Redagował i wydawał ponadto książki autorów, którzy zginęli w czasie wojny.
Zmarł 7 grudnia 1977 w Warszawie.
Jego syn Emanuel Łastik (piszący pod pseudonimem Emil Laine) był poetą. Córka Aneta Łastik jest pieśniarką, mieszkającą w Paryżu.
Twórczość pisarska Pisał w jidysz, lecz po roku 1952 przeszedł głównie na język polski. Należał do Związku Literatów Polskich oraz Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce. Współpracował również z Państwowym Teatrem Żydowskim w Warszawie.
Redagował pisma „Fołks Sztyme”, „Dos Naje Lebn” i in., publikował również artykuły w polskiej prasie, m.in. w „Nowej Kulturze”, „Przeglądzie Kulturalnym” i „Twórczości”.
W swoich publikacjach zajmował się historią, literaturą i kulturą żydowską. Pisał także oparte na własnych doświadczeniach zawodowych reportaże i książki, poświęcone kwestiom społecznym i wychowawczym (m.in. młodzieżowej przestępczości, alkoholizmowi, prostytucji). Wydał ponadto podręczniki i czytanki do nauki języka jidysz. Do najistotniejszych jego publikacji należą: opracowanie naukowe Z dziejów oświecenia żydowskiego (1961) oraz przygotowana wraz z Arnoldem Słuckim jeszcze przed rokiem 1968 obszerna Antologia poezji żydowskiej, która ukazała się ostatecznie dopiero w roku 1983, już po jego śmierci.
Publikacje Salomon Łastik opublikował m.in.: Di jidisze literatur biz di klasiker (, „Literatura żydowska do okresu klasyków”), Warszawa 1950 Mitn ponem cum morgn (, „Obliczem ku przyszłości”), Warszawa 1952 Majn lejenbuch, farn 4 kl. (, „Moja czytanka, dla klasy IV”), Warszawa 1952 W połowie drogi, Warszawa 1956 (tom reportaży) Dziecko, z którym się spotykamy, Warszawa 1960 Dom na Wiśniowej. Reportaże z milicyjnej izby dziecka, Warszawa 1960 Czy Sodoma i Gomora? Na tematy obyczajowe, Łódź 1960, wyd. drugie 1961 Z dziejów oświecenia żydowskiego. Ludzie i fakty, Warszawa 1961 Dzieci, które znałem, Warszawa 1963 Studzieniec, Warszawa 1965 Trudne dzieci, Warszawa 1965 O współczesności bez osłonek, Łódź 1967 Trudni rodzice, Warszawa 1967 Antologia poezji żydowskiej, Warszawa 1983, wyd. drugie 1986 (współredaktor)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Żydowscy działacze społeczni Kategoria:Żydowscy dziennikarze Kategoria:Żydowscy nauczyciele Kategoria:Żydowscy prozaicy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1977