mały|Przykładowy klaps z numerem dubla Dubel – powtórka tego samego ujęcia filmowego. Liczba dubli jest napisana na klapsie.
Do najczęstszych przyczyn konieczności powtórzenia ujęcia (czyli nagrania dubla) należą: przejęzyczenie/zapomnienie tekstu przez aktora zaśmianie się niezachowanie ciszy przez ekipę filmową nieodpowiednie lub niedostateczne ukazanie emocji przez aktora błąd kamerzysty niepoprawne użycie lub działanie efektów specjalnych.
Reżyserzy dążący do perfekcji Niektórzy reżyserzy filmowi nakazują powtarzanie ważnego, dobrze nakręconego już ujęcia, wiele razy, z powodu chęci ukazania jak najbardziej naturalnego zachowania aktorów lub z chęci wybrania najlepszego ujęcia w postprodukcji. Przykładem takiego reżysera jest David Fincher. W wywiadzie dla New York Times powiedział żartobliwie: „Nienawidzę powagi w przedstawieniu... Zazwyczaj w 17 ujęciu powaga znika”. Taka postawa reżysera sprawia, że filmy, które produkuje, są niemal idealne, lecz często przekracza on budżet oraz planowany termin ukończenia filmu.
Duble w studiach nagraniowych W studiach nagraniowych zazwyczaj od razu nagrywa się kilka razy ten sam utwór, następnie przesłuchuje się go i w razie niezadowolenia z materiału nagrywa się jeszcze raz, aż do skutku.
Rekordy w ilości dubli filmowych Król smoków (1982 rok) – gra w „Jianzi” – około 2900 dubli Światła wielkiego miasta (1931 rok) – tekst niewidomej kwiaciarki: „Kwiatek, sir?” – 342 dubli Młody mistrz (1980 rok) – scena walki – 329 dubli Spider-Man (2002 rok) – scena w stołówce: złapanie Mary Jane jedną ręką, a drugą spadającego jedzenia na tacę – 156 dubli Lśnienie (1980 rok) – dialog z Dannym – 148 dubli Gorączka złota (1925 rok) – Charlie Chaplin jadł but z lukrecji, przez co został przewieziony do szpitala z powodu wysokiego poziomu cukru – 63 duble
Zobacz też Plan filmowy
Przypisy
Kategoria:Teoria filmu Kategoria:Technika filmowa