Rozrywka sportowa, którą jest wrestling, wyewoluowała z zapasów organizowanych w europejskich i amerykańskich cyrkach oraz na amerykańskich festynach w XIX wieku. Choć organizowane zapasy opierały się na różnych zasadach w zależności od upodobań zawodników, widowni i promotora, przeważały style grecko-rzymski (klasyczny) i wolnoamerykański lub połączenie obu tych stylów. Zapaśnicy rzucali publiczności wyzwania i oferowali nagrody pieniężne tym, którzy ich pokonają. Czasami osoba wyłoniona z publiczności była podstawiona. Wraz z rosnącą popularnością widowiska powstały pierwsze trupy organizujące wyłącznie zapasy, a także zaczęto organizować turnieje zapaśników. Początkowo walki były w większości autentyczne, ale z czasem promotorzy, chcąc uatrakcyjnić przedstawienie dla publiki, zaczęli dodawać do widowiska coraz więcej elementów teatru (główną inspirację stanowiły wodewile) oraz wymyślać imiona, narodowości i historie dla zawodników, a walki zaczęto w coraz większym stopniu reżyserować. Świadomość elementów fikcji w wrestlingu stała się powszechna po 1900 roku. W 1908 roku amerykańskie media przestały traktować wrestling jako sport, a w czasach wielkiego kryzysu ludzie coraz rzadziej kupowali bilety na widowiska, jednak dzięki nowatorskim rozwiązaniom kolejnych promotorów, w szczególności Tootsa Mondta, wrestling przetrwał ten okres i cały czas się rozwijał. W latach 40. zaczął być emitowany w programach telewizyjnych; powstały też liczne organizacje wrestlingowe. W 1948 powstała National Wrestling Alliance (NWA), liga zrzeszająca największe organizacje wrestlingowe w Stanach Zjednoczonych. Także w latach 40. wrestling zyskał ogólnokrajową popularność w Meksyku za sprawą promotora Salvadora Lutterotha Gonzáleza i jego organizacji Empresa Mexicana de Lucha Libre (EMLL), a także popularnego wrestlera El Santo. W latach 50. Rikidōzan spopularyzował wrestling w Japonii. W latach 80. pozycja NWA ustąpiła ekspansji World Wrestling Federation (WWF) i World Championship Wrestling (WCW). W 1989 promotor WWF, Vince McMahon, oświadczył przed senatem stanowym New Jersey, że wrestling nie jest sportem, aby uniknąć regulacji, którymi obejmowano gale sportowe. 10 lutego ustawa deregulująca wrestling została przegłosowana przez senat. W latach 1995–2001 WWF i WCW rywalizowały ze sobą i transmitowały swoje programy w tym samym czasie. W 2001 WCW upadło, a WWF, przemianowane w 2002 na World Wrestling Entertainment (WWE), jest od 2001 monopolistą w Stanach Zjednoczonych.
Choć w języku angielskim wrestling oznacza także olimpijskie zapasy, w języku polskim przyjęło się nazywać w ten sposób wyłącznie widowiska, w których elementy wyreżyserowane przeważają nad autentycznością.
Geneza (XIX wiek i wczesny początek XX wieku) Cyrki w Europie mały|Walka o pas między Paulem Ponsem a Raoulem le Boucherem w 1902, zdjęcie w magazynie La Vie Jedne z pierwszych udokumentowanych prób połączenia zapasów i spektaklu miały miejsce we Francji około 1830. Zapaśnicy posługujący się takimi pseudonimami ringowymi, jak „Edward, pożeracz stali”, „Gustave z Awinionu, niszczyciel kości”, czy „Bonnet, wół z Alp Południowych”, podróżowali z trupami cyrkowymi i rzucali wyzwania publiczności. Tym, którzy dadzą radę pokonać cyrkowego zawodnika oferowano 500 franków. W 1848 Jean Broyassei, weteran Wojen napoleońskich posługujący się pseudonimem Jean Exbroyat, stworzył pierwszą wrestlingową trupę cyrkową i ustanowił zasadę aby nie zakładać chwytów poniżej talii. Nazwał ten styl lutte à mains plates. Po śmierci Exbroyata w 1872 jego trupę przejął prawnik z Lyonu, Rossignol-Rollin, któremu przypisuje się aranżowanie walk. Francuski styl z czasem stał się popularny w Imperium Austro-Węgierskim, Włoszech, Danii oraz Imperium Rosyjskim i był nazywany grecko-rzymską odmianą zapasów, zwaną także klasyczną. Termin grecko-rzymski styl wprowadził włoski zapaśnik Basilio Bartoletti. W grecko-rzymskich zapasach ciosy poniżej pasa były zakazane, ale zezwalano się na takie ruchy jak ciągnięcie za ramię, bear hug (duszenie przeciwnika przez ściskanie jego tułowia), headlock (ściskanie głowy przeciwnika wewnętrzną częścią ramienia), suples (podniesienie przeciwnika i obalenie go na matę przerzucając go za siebie), body slam (podniesienie przeciwnika i obalenie go na matę rzucając go przed siebie), chokehold (duszenie chwytem zakładanym na szyję) i uderzenia głową. Takie walki trwały zwykle około 2-3 godzin.
W 1871 promotor John Graham Chambers zaprezentował w londyńskim ośrodku sportowym Lillie Bridge Grounds styl catch-as-catch-can, znany również jako styl wolny (a w języku polskim jako Wolnoamerykanka ze względu na jego późniejszą popularność w Stanach Zjednoczonych). Catch-as-catch-can łączył ze sobą między innymi styl grecko-rzymski, irlandzki collar-and-elbow, angielski Cumberland and Westmorland, ludowe style z Kornwalii, Devon i Lancashire, oraz japońskie judo i ju-jitsu. W przeciwieństwie do stylu grecko-rzymskiego, w stylu wolnym chwyty poniżej pasa były dozwolone. Wolnoamerykanka jest uważana za bezpośredniego prekursora wrestlingu oraz mieszanych sztuk walki.
Profesjonalne walki zapaśnicze były organizowane w całej Europie i miewały różne dodatkowe zasady w zależności od upodobań zawodników, promotorów i publiczności. Najczęściej były oparte na klasycznym stylu grecko-rzymskim, ale z elementami stylu wolnego. Kończyły się powaleniem przeciwnika na łopatki lub osiągnięciem wyraźnej przewagi technicznej przez jednego z zawodników. Zdarzały się dyskwalifikacje za brutalność i niedozwolone chwyty. Niekiedy sędziowie orzekali remis, co było sposobem na pobudzenie emocji publiczności i zachęcenie jej do powrotu na walkę rewanżową.
W 1873 w Paryżu wystąpił pierwszy zapaśnik w masce – posługiwał się on pseudonimem Zamaskowany Zapaśnik. 27 grudnia 1898 Francuz Paul Pons zwany Kolosem został pierwszym światowym mistrzem zapasów na turnieju organizowanym w Paryżu. Kolejnymi mistrzami byli między innymi Polak Władysław Pytlasiński, Turek Kara Ahmed alias Wschodni Potwór lub Straszliwy Turek, Bułgar Nikola Petrov alias Lew Bałkanów, Ukrainiec Iwan Poddubny alias Ukraiński Olbrzym lub Mistrz Mistrzów oraz Estończycy Georg Lurich i Georg Hackenschmidt. Pod koniec XIX wieku zapasy były jedną z najbardziej popularnych rozrywek w Europie, jednak po 1900 nastąpiła ich degradacja z powodu coraz powszechniejszej świadomości częstych praktyk aranżowania walk, ustawiania zwycięstw oraz zmyślania narodowości i przeszłości zawodników.
Festyny w Stanach Zjednoczonych mały|298x298px|William Muldoon na karcie kolekcjonerskiej Allen & Ginter W latach 30. XIX wieku irlandzcy imigranci spopularyzowali wolnoamerykankę w Stanach Zjednoczonych w formie powszechnie wówczas nazywanej collar-and-elbow (pl. Kołnierz i łokieć), w której zawodnicy zaczynali walki w pozycji z jedną ręką na ramieniu przeciwnika i drugą ręką tuż nad łokciem przeciwnika. Do popularności wolnoamerykanki przyczyniła się także kampania prezydencka Abrahama Lincolna w 1860 roku, ponieważ często podkreślano przeszłość zapaśniczą kandydata W 1831 w New Salem w stanie Illinois Lincoln miał pokonać lokalnego awanturnika, Jacka Armstronga. Po wojnie secesyjnej wolnoamerykanka była organizowana na festynach. Zawodnicy nosili kolorowe stroje, często zmyślali swoje imiona i ubarwiali swoją przeszłość oraz dokonania. Oferowali nagrody pieniężne dla dowolnej osoby z widowni, która albo będzie w stanie ich powalić i przytrzymać leżących na łopatkach na czas odliczania do trzech, albo wytrzyma w ringu niepokonana przez 15 minut. Czasem osoba wyłoniona z publiczności była podstawiona, a walka ustawiona. 29 stycznia 1858, w nowojorskim miejscu zgromadzeń Chinese Assembly Rooms, miała miejsce pierwsza sfilmowana walka – Louis Ainsworth pokonał Johna Farleya. W 1874 były niewolnik z Beaufort w Karolinie Północnej, Viro Small, stał się pierwszym słynnym afroamerykańskim zapaśnikiem. W 1875 Francuz Thiebaud Bauer zaczął organizować w Stanach Zjednoczonych pierwsze walki w stylu grecko-rzymskim.
Niektórzy uważają Williama Muldoona za ojca amerykańskiego wrestlingu (na przykład autorzy książek o historii wrestlingu Scott Beekman i Keith Elliot Greenberg). Był on policjantem aktywnym zawodowo w Nowym Jorku w XIX wieku. Praktykował boks i zapasy zarówno w stylu grecko-rzymskim, jak i wolnoamerykańskim. Często występował w stroju rzymskiego gladiatora. 26 stycznia 1880 walczył z Profesorem Williamem Millerem przez 9 godzin i 35 minut, aż ich starcie zakończyło się remisem. W 1881 zmierzył się z Clarence’em Whistlerem, ich pojedynek trwał 7 godzin, aż do godziny czwartej rano. Promotor zdecydował się zakończyć walkę wyłączając światła, po tym jak większość publiczności opuściła widowisko.
Na początku XX wieku na festynach zaczęto wystawiać także walki kobiet. Niektóre z nich, na przykład Cora Livingstone, walczyły zarówno z kobietami, jak i mężczyznami. W 1901 w San Francisco miała miejsce pierwsza walka tag teamów.
Powstawanie amerykańskiego stylu (I połowa XX wieku) Frank Gotch kontra Georg Hackenschmidt (1905–1911) mały|374x374px|Pojedynek Franka Gotcha i Georga Hackenschmidta w 1908 w pawilonie Dexter Park w Chicago 4 maja 1905 w Nowym Jorku Georg Hackenschmidt pokonał posiadacza pasa American Heavyweight Championship, Toma Jenkinsa, w turnieju o nowo utworzone mistrzostwo World Heavyweight Wrestling Championship, które był w użyciu przez wiele lat w różnych organizacjach, aż do 24 lipca 1954, kiedy zostało przejęte przez National Wrestling Alliance.
Pierwsza walka, która została okrzyknięta walką stulecia miała miejsce w pawilonie Dexter Park w Chicago 3 kwietnia 1908. Frank Gotch stoczył pojedynek z George’em „The Russian Lion” Hackenschmidtem w walce o należące do Hackenshmista mistrzostwo World Heavyweight Championship. Wcześniej tego dnia Gotch zwakował swój pas American Heavyweight Championship, ponieważ nie mógł walczyć o mistrzostwo świata posiadając w tym czasie mistrzostwo Ameryki. Gotch i Hackenschmidt rywalizowali ze sobą na oczach widowni od 1905. Wielu dziennikarzy sportowych typowało Hackenschmidta na zwycięzcę, jednak po dwóch godzinach pojedynku, gdy Gotch był gotowy przypiąć przeciwnika, Hackenschmidt wycofał się i przegrał walkowerem. Gotch został nowym mistrzem. Później przegrany oskarżał mistrza o posmarowanie ciała śliskim olejem i używanie nielegalnych ruchów, takich jak uderzenia głową i ciosy zaciśniętymi pięściami. 4 września 1911 obaj zawodnicy mieli się zmierzyć na stadionie Comiskey Park w Chicago. Przed walką jednak wrestler Ad Santel miał na polecenie Gotcha uszkodzić Hackenschmidtowi kolano w czasie sparingu. Kontuzjowany Hackenschmidt prosił promotorów o odroczenie pojedynku z Gotchem, ale zamiast tego wypracowano kompromis − walka miała się odbyć, jednak na zasadach Two out of Three Falls match (zwycięstwo wymaga przypięcia przeciwnika dwa razy). Gotch natomiast miał obiecać Hackenschmidtowi, że pozwoli mu się raz przypiąć, jeśli ten utrzyma swoją kontuzję w tajemnicy. Mistrz jednak nie dotrzymał słowa i wygrał walkę 2 do 0 w 20 minut. Gdy dziennikarze dowiedzieli się o okolicznościach pojedynku, zaczęli podważać autentyczność rywalizacji zawodników i przestali traktować wrestling jak dyscyplinę sportu. Po tych wydarzeniach, które przyczyniły się do popularyzacji, ale także zdemaskowania wrestlingu, wielu promotorów zaczęło stosować techniki wykorzystywane w wodewilach aby utrzymać zainteresowanie publiczności.
27 stycznia 1916 wrestler Mort Henderson po raz pierwszy wystąpił w masce, która zakrywała całą jego twarz. Tego dnia przegrał walkę o pas World Heavyweight Wrestling Championship przeciwko mistrzowi Joemu Stecherowi. Wielu historyków uważa go za pierwszego zamaskowanego wrestlera.
Gold Dust Trio (lata 20. XX wieku)