Silnyj (), następnie Fumizuki () – rosyjski niszczyciel z początku XX wieku typu Sokoł.

Wyporność okrętu wynosiła około 250 ton, a jego główne uzbrojenie stanowiło pojedyncze działo kalibru 75 mm wsparte lżejszą artylerią oraz bronią torpedową. Napędzana maszynami parowymi jednostka rozwijała prędkość około 27 węzłów, osiągając zasięg 450–660 Mm przy prędkości 13 węzłów.

Okręt należał do niszczycieli zbudowanych w Port Artur z części dostarczonych z Rosji. Początkowo nosił kolejno nazwy „Kondor” i „Bakłan”, po czym został zwodowany w czerwcu 1903 roku pod ostateczną nazwą „Silnyj”. Do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego wszedł w grudniu tego roku, w składzie Eskadry Oceanu Spokojnego. Walczył w obronie Port Artur podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Jednostka została samozatopiona w styczniu 1905 roku w Port Artur po uszkodzeniu na minie, lecz w sierpniu tegoż roku została podniesiona przez Japończyków. Niszczyciel został wcielony w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej pod nazwą „Fumizuki”. Okręt został wycofany ze służby w 1913 roku i następnie złomowany.

Projekt i budowa „Silnyj” był jednym z 27 niszczycieli typu Sokoł, spośród których 26 wykonanych zostało przez rosyjski przemysł okrętowy na wzór zbudowanego w Wielkiej Brytanii w 1895 roku „Sokoła”. Prototypowy „Sokoł” był jednym z pierwszych i najnowocześniejszych niszczycieli na świecie, lecz na skutek szybkiego rozwoju tej klasy okrętów na przełomie wieków oraz opóźnienia z budową serii, okręty seryjne w chwili wejścia do służby były już przestarzałe, mniejsze i słabiej uzbrojone od nowych niszczycieli. Formalnie początkowo klasyfikowane były w Rosji jako torpedowce, przed wyodrębnieniem w 1907 roku klasy niszczycieli (dosłownie: torpedowców eskadrowych, ros. eskadriennyj minonosiec), aczkolwiek faktycznie od początku nazywane były niszczycielami.

Budowę okrętu, który początkowo miał nosić nazwę „Kondor” (Кондор, pol. kondor), zamówiono roku w państwowych w Kołpinie. Był jednym z trzech zbudowanych tam niszczycieli, przeznaczonych do wysłania w stanie rozmontowanym na Daleki Wschód. Budowę prowadzoną pod numerem 18 ukończono w 1899 roku, po czym wszystkie trzy okręty w częściach 9/22 marca 1900 roku dostarczono statkiem „Normanija” do rosyjskiej bazy w Chinach Port Artur, gdzie dopiero organizowano stocznię.

W Port Arturze do budowy przystąpiono z dużym opóźnieniem. Stępkę niszczyciela położono tam dopiero rokuPołożenie stępki 2 kwietnia 1902 według , natomiast podają lipiec 1902.. W dodatku okazało się, że znaki ułatwiające montaż szkieletu niszczycieli Zakładów Iżorskich są niewidoczne i znaczną część robót trzeba wykonać na nowo. W efekcie, jako pierwsze ukończono tam analogiczne niszczyciele produkcji . Wcześniej, gdyż w październiku 1901 roku, nazwę niszczyciela „Kondor” zmieniono na „Bakłan” (Баклан, pol. kormoran), zamieniając ją z już ukończonym niszczycielem, aby stworzyć pozory, że jako pierwszy zbudowano okręt pochodzący z państwowych Zakładów Iżorskich. 9/22 marca 1902 roku ostatecznie niszczyciel przemianowano na „Silnyj” (Сильный, pol. silny), po zmianie schematu nazewnictwa niszczycieli i rezygnacji z nazw ptaków i zwierząt.

roku okręt został zwodowany, a po ukończeniu, 23 października/5 listopada tego roku przystąpiono do prób odbiorczych. Niszczyciel został formalnie odebrany przez skarb cesarski roku.

Konstrukcja

Okręt był czterokominowym niszczycielem z taranowym dziobem. Od innych okrętów typu wyróżniał się dodanym w kwietniu (lub czerwcu) 1904 roku lekkim podwyższonym mostkiem za masztemWedług osłonięty mostek zamontowano podczas remontu po uszkodzeniu zakończonego 28 kwietnia/11 maja 1904 roku, natomiast umiejscawiają to nieprecyzyjnie na przełomie czerwca i lipca.. Długość całkowita wykonanego ze kadłuba wynosiła 57,91 metra, szerokość 5,64 metra i zanurzenie 2,29 metra. Wyporność normalna wynosiła 240 ton, a pełna 258 ton. Okręt napędzany był przez dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy 3800 KM, poruszające dwie śruby. Parę dostarczało osiem kotłów wodnorurkowych typu Yarrow. Prędkość projektowa wynosiła 26,5 węzła, natomiast „Silnyj” rozwinął podczas prób maksymalną prędkość średnią około 27 węzłów. Pełny zapas węgla wynosił 60 ton. Zapewniał on zasięg wynoszący od 450 do 660 Mm przy prędkości 13 węzłów.

Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze działo kalibru 75 mm Canet o długości 50 kalibrów (L/50), umieszczone na platformie nad pomostem bojowym, strzelające pociskami o masie 4,9 kg, z zapasem 160 pocisków przeciwpancernych. Uzbrojenie uzupełniały trzy pojedyncze działa kalibru 47 mm Hotchkiss M1885 L/40 (dwa umieszczone na burtach za pomostem bojowym i jedno na samej rufie). Strzelały pociskami o masie 1,5 kg, a zapas amunicji wynosił 800 sztuk. Okręt wyposażony był w dwie pojedyncze obrotowe wyrzutnie torped kalibru 381 mm, umieszczone w osi podłużnej na pokładzie na rufie, z zapasem sześciu torped. Torpeda Whiteheada typu L wzór 1898 miała długość 5,18 metra i masę 430 kg (w tym głowica bojowa 64 kg), a jej zasięg wynosił 600 metrów przy prędkości 29–30 węzłów i 900 metrów przy 25 węzłach. W 1904 roku wzmocniono uzbrojenie artyleryjskie „Silnego”, montując drugie działo kalibru 75 mm zamiast armaty 47 mm, lecz publikacje są rozbieżne kiedy dokładnie miało to miejsce zamieszcza fotografie z montażu działa 75 mm datowane na 10 września 1904 roku. Według armatę 75 mm zamontowano podczas remontu po uszkodzeniu zakończonego 28 kwietnia/11 maja zamiast armaty 47 mm, natomiast w starszej publikacji umiejscawiają to nieprecyzyjnie na przełomie czerwca i lipca, a armatę zamontowano według nich „widocznie” na miejscu aparatu torpedowego..

Załoga okrętu liczyła od 51 do 58 oficerów, podoficerów i marynarzy. Początkowo liczyła etatowo w marynarce rosyjskiej 52–53 osoby, w tym czterech oficerów.

Służba „Silnyj” został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego po zakończeniu prób w grudniu 1903 roku, bazując w Port Artur. Wraz z innymi niszczycielami tego typu należał do Flotylli Syberyjskiej, która po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej weszła w skład I Eskadry Oceanu Spokojnego. Został przydzielony do 2. oddziału niszczycieli, grupującego okręty typu Sokoł. Po otwierającym wojnę nocnym ataku torpedowym niszczycieli japońskich, po północy niszczyciele rosyjskie poszukiwały bezskutecznie okrętów japońskich, przy czym „Silnyj” został omyłkowo ostrzelany przez własny krążownik „”, ale nie poniósł szkódTak według , natomiast wyjścia „Silnego” w morze w nocy na 27 stycznia nie potwierdza ani .. W ciągu następnego dnia niszczyciele z „Silnym” wzięły udział w bitwie morskiej pod Port Artur, ale nie zostały ostatecznie użyte do ataku torpedowego, mimo takiego zamiaru. Dwa dni później, po 2 w nocy „Silnyj” wychodząc z przystani Port Artura zderzył się z niszczycielem „Bojewoj”, uderzając go w burtę, na skutek czego oba musiały trafić do remontu. W starszej literaturze podawano błędnie, że z „Bojewojem” zderzył się niszczyciel „Stierieguszczij” (np. ). Po remoncie „Silnyj” wyszedł bojowo w morze po raz pierwszy 5/18 marca 1904 roku. W ciągu kolejnych dni wyszedł w morze jeszcze trzy razy, w tym , gdy wraz z 10 innymi niszczycielami ochraniał główne siły I Eskadry (pięć pancerników, cztery krążowniki i dwa krążowniki torpedowe), które wyszły na wody na południe od głównej bazy w celu przeprowadzenia ćwiczeń i kontroli żeglugi.

W nocy na 14/27 marca 1904 roku „Silnyj” patrolując przed Port Artur uczestniczył w odparciu drugiej próby zablokowania bazy, zatapiając torpedami wraz z bliźniaczym niszczycielem „Rieszytielnyj” dwa z czterech wypełnionych balastem branderów, które Japończycy chcieli zatopić u wejścia do portu. Okręt wystrzelił dwie torpedy, z których jedna trafiła i zatopiła brander nr 2 „Fukui Maru” (o pojemności BRT), a druga wystrzelona w kierunku „Yahiko Maru” była niecelna„Rieszytielnyj” zatopił wówczas brander „Yoneyama Maru” o pojemności 2693 BRT (). Podczas ostrzału zginął dowódca brandera nr 2, kmdr ppor. , uznany później w Japonii za bohatera narodowego. „Silnyj” następnie natknął się na zespół japońskich torpedowców osłaniających brandery i podjął samotnie walkę z i , z których jeden zaatakował rosyjski okręt niecelną torpedąWedług torpedę wystrzelił „Aotaka”, a według „Tsubame”. W toku pojedynku „Silnyj” został trafiony pociskiem, który uszkodził główny przewód pary, przez co okręt utracił napęd, ale Japończycy wycofali się pod ogniem baterii nadbrzeżnych. Od oparzeń zginęło 8 członków obsady maszynowni, w tym oficer inżynier-mechanik , a 13 osób odniosło rany w toku starcia, w tym dowódca . Członkowie załogi otrzymali za tę walkę odznaczenia, w tym dowódca Order Świętego Jerzego IV klasy. Po prowizorycznej naprawie, załoga „Silnego” wyrzuciła go na brzeg na wysokości Złotej Góry. Niszczyciel został jeszcze tego dnia odholowany przez parowiec „Siłacz” i trafił do stoczni w Port Artur na remont, trwający do końcówki kwietnia. Według części źródeł, wzmocniono wówczas uzbrojenie artyleryjskie, montując drugą armatę kalibru 75 mm rufie, a także zamontowano lekki mostek za sterówką (według innych źródeł miało to miejsce pod koniec czerwca).

Począwszy od 28 kwietnia/11 maja „Silnyj” w kolejnych miesiącach wielokrotnie wychodził w morze z innymi niszczycielami, w tym trzy razy w kwietniu i osiem w maju (starego stylu). W nocy „Silnyj” znalazł się w zespole 10 niszczycieli wysłanych przez kontradmirała do Zatoki Kinchou w celu ataku na japońskie kanonierki po bitwie pod Kinchou, jednak nie doszło do spotkania, a podczas wypadu utracony został niszczyciel „Wnimatielnyj”, który wszedł na skały. W czerwcu (starego stylu) „Silnyj” dziesięć razy wychodził w morze, biorąc także udział w trałowaniu min, a nadto siedem razy patrolował w pobliżu bazy, głównie nocami w Zatoce Tahe. W tym, krążownik „Nowik” oraz kanonierki i w eskorcie dziewięciu niszczycieli (w tym „Silnego”) udały się do Zatoki Melanhe w celu ostrzału japońskich wojsk lądowych, ścierając się z japońskimi niszczycielami z 1 i 3 dywizjonu i torpedowcami z 10 i 14 dywizjonu. „Silnyj” wraz ze „Strojnym” ochraniały pomocniczy stawiacz min „Bogatyr’”, który postawił liczącą 30 min zagrodę w Zatoce Dziesięciu Okrętów. Rankiem „Silnyj” wraz z pięcioma innymi niszczycielami uczestniczył w trałowaniu toru wodnego z Port Artur, by umożliwić głównym siłom I Eskadry opuszczenie bazy w celu próby przejścia do Władywostoku. „Silnyj” przewodził składającemu się z dziewięciu okrętów zespołowi niszczycieli, który został wysłany do Zatoki Tahe w celu wsparcia wojsk lądowych toczących walki o Góry Wilcze.